رژیم صهیونیستی توانسته شهر مهم ناقوره در جنوب لبنان را تصرف کند. طبیعتا این مورد انتظار است که رژیم بتواند پیش بیاید. حزب الله نیروی زرهی ندارد و یک نیروی چریکی نامتقارن است. با این همه تلفات شدیدی هم به نیروی زرهی صهیونیست ها وارد کرده؛ اما این همه از نظر منطق نظامی و واقعیت میدانی مانع پیشروی ارتش کلاسیک و مجهز رژیم نیست.
بی گمان تداوم این مسیر تکرار و توسعه جنگ ۶۶ روزه در جنوب خواهد بود مگر اینکه برگ برنده ای جدید رو شود.
هدف رژیم، ایجاد خط حایل در جنوب لیتانی ست. بر این گمان است که با از دست رفتن سوریه و قطع لجستیک، حزب الله نخواهد توانست مانند دهه های گذشته، به جنگ چریکی و فرسایشی ادامه دهد و رژیم برخلاف دوران پیشین می تواند این خط حایل را پس از فرسوده شدن حزب الله، حفظ کند.
گرچه حزب الله راه هایی برای تامین خود یافته؛ اما گمان رژیم هم خالی از محاسبه نیست. آنچه مقاومت باید انجام دهد، ترسیم هدف رژیم در اشغال جنوب لیتانی، به عنوان خط قرمز برای خود و قرار دادن مجازاتی غیرقابل تحمل برای رژیم، در صورت عملی شدن آن است. میدان گازی اسرائیل باید در این ترسیم معادله، در برابر اشغالگری قرار گیرد. هیچ زیرساختی برتر از تمامیت ارضی یک کشور نیست. اگر جنوب لیتانی توسط اسرائیل اشغال شود، خائنان داخل لبنان نیز، حزب الله را از معادلات شمال و مرکز حذف خواهند کرد. اینجاست که باید زیر میز شطرنجی زد که همان اول بازی، وزیر را از حزب الله گرفته و مهره های لبنانی را هم علیه حزب الله وارد بازی کرده اند.
حزب الله با تهدید به عملی کردن دو گزینه تند باید خائنان داخلی و متجاوزان خارجی را سر جای خود بنشاند:
۱. اعمال قدرت مشروع در داخل برای مجازات دولتمردان خائن
۲.حمله به میادین گازی اسرائیل در صورت اشغالگری

این جنگ جنگ موجودیتی ست و اگر فاجعه رخ دهد و حزب الله فلج شود، موشک خوردن یا نخوردن فرودگاه بیروت چندان تفاوتی در عمق فاجعه ندارد...


@zahrdaroo