یک روز صبح سر کلاس متوجه شدم که درس را رها کردهام و بدون برنامۀ قبلی دارم بداهه میگویم، چیزی شبیه مقدمهای بر یک دورۀ علوم شناختی که تا آن موقع هیچ برنامهای برایش نریخته
بودم...
[فکر می کند]چی گفتی؟
چی؟
چیزهایی که بدون برنامۀ قبلی بداهه سر کلاس گفتی.
همچین سؤالی پرسیدم: چطور میتوانم به مغزم فکر کنم وقتی مغزم است که عمل فکر کردن را انجام میدهد؟ پس آیا این مغز نیست که تظاهر میکند خود منم که دارم به مغز فکر میکنم؟
این روزها به هیچکس اعتماد ندارم، از همه کمتر به خودم. من خودآ گاهیای
هستم که بهشکلی مرموز تولید شده و این هم که میلیاردها نفر دیگر مثل من وجود دارند برایم هیچ مایۀ تسلی خاطر نیست. اینها را گفتم و کتابهایم را برداشتم و از کلاس زدم بیرون.
اوهوم.
منظورت از «اوهوم» چیست؟
میدانی چرا هنریش ویلهلم فونکلایست کبیر خودکشی کرد؟ کانت خوانده بود، فیلسوفی که معتقد است هرگز واقعیت را نخواهیم فهمید. هنریش باید میآمد
غرب. اگر اینجا بود هرگز دست به خودکشی نمیزد. در غرب امکان
ندارد کسی دچار یأس فلسفی بشود. با وجود این آسمان و این کوهها.
با وجود این تیمهای فوتبال.
مغز اندرو
ای. ال. دکتروف
#محمدرضا_ترکتتاری
@Ellinne