خبر خوب آن که دیروز، در دانشگاه سوربُن، مدرسه عملی پژوهشهای عالی، مراسم افتتاح «مرکز مطالعات پارسی الهه میرجلالی امیدیار» بود. این مرکز به لطف و همّت و سخاوت «الهه میرجلالی» مدیر و موسس «بنیاد روشن»، که خود پیشتر دانشآموخته سوربن بوده، با تخصیص اعتباری تشکیل شده تا در قالب برنامههای همین دانشگاه، مطالعات ایرانشناسی را بسط دهد. بیش باد... استاد امیرمعزّی عزیز هم مدیریت این مرکز را به عهده گرفتهاند و نعم المدیر...
برای من، که غریب مصرم و بغدادیام، فرصتی بود که بسیاری از چهرههای برجسته ایرانشناسی را از نزدیک ببینم. در این میان یکی از نویسندگان قرآن مورخان هم، پل نیونکیرشن، آنجا بود که بیشتر صحبت پس از مراسم با او گذشت.
مراسم، جدای نوازندگی دلنشین گروه چکاوک و نغمهٔ «ای بت چین و الا ای پیر فرزانه»، شامل سخنرانی کوتاه چند تن از ایرانشناسان هم بود که هر یک به نوعی، در این فرصت مختصر، به وجهی از عناصر فرهنگی ایران پرداختند. از جمله:
کریستیان فن رویمبِک، که به داستان رمزآمیزی از هفت پیکر پرداخت، داستان گنبد سرخ، بانوی حصاری، و رمزها و رمزگشاییهای بیپایان آن.
فرانتز گرونه از ضرورت مطالعات باستانشناسی در آسیای مرکزی گفت، از ازبکستان و تاجیکستان... تا تورفان، و آنچه از «ایران بزرگ» همچنان در انتظار کشف و کاوش است.
ژوستین لاندو به اهمّیت عنصر شعر در فرهنگ ایرانی اشاره کرد و حکایات شمس قیس در باب آغاز شعر پارسی.
فرنسیس ریشارد، نسخهشناس مرجع کتابخانه ملّی فرانسه، از بسیار بسیار دستنویسهایی گفت که در کتابخانههای جهان چشمانتظار اسکن و فهرست شدن هستند تا در اختیار پژوهشگران قرار گیرند.
متیو تریه هم از «مطالعات شیعهپژوهی بین ایرانشناسی و اسلامشناسی» سخن گفت. پیش و پس از هانری کربن... و بسیار جالب!
امّا استاد امیرمعزّی به آن پرسش پرسشها پرداخت که «ایران چیست؟» آن «آنِ نهان» که به فرهنگ و تمدّن ایرانی هویّت میبخشد. «ایران» که در طول تاریخ، بسیار افتاده و همواره برخاسته. آن بوستان فرهنگ که با این همه باد سَموم که بر آن گذشته و میگذرد، هنوز و همچنان، باغیست خرّمبهار، شکفته همیشه گل کامکار... چنین باد.
#مجید_سلیمانی
@Ellinne