قسمت هایی از فصل 3 کتاب تفکر سریع و کند
1_ من گمان می کنم که تحریک جسمی ملایم قدم زدن ممکن است سبب ایجاد هوشیاری ذهنی بیشتری شود. سیستم 2 نیز سرعتی طبیعی دارد, ذهن شما وقتی هیچ کار خاصی انجام نمی دهید مقدار مشخصی انرژی برای افکار تصادفی و برسی آنچه اطراف شما می گذرد صرف می کند, اما مبانع کوچکی نیز در میان هستند. وقتی شما در موقعیتی هستید که در سطح عادی هوشیاری و خودآگاهی قرار دارید, برسی هر آنچه اطراف شما جریان دارد و یا هر آنچه بدان فکر می کنید به تلاش اندکی نیاز دارد..
2_ قدم زدن و در همان حال فکر کردن معمولا آسان و بسیار لذتبخش است اما در موارد بحرانی به نظر می رسد این فعالیتها برای به دست آوردن منابع محدود سیستم 2, با هم به رقابت می پردازند. شما می توانید این ادعا را با یک آزمایش ساده تایید کنید. هنگام قدم زدن با یک دوست از او بخواهید در ذهنش 23 را در 78 ضرب کند و این کار را فوری انجام دهد, او بدون شک می ایستد.
می توانم هنگام قدم زدن فکر کنم اما نمی توانم فعالیتهای ذهنی ای را انجام دهم که بار زیادی بر حافظه ی کوتاه مدت تحمیل می کند.
3_ بی شک همه ی تفکرات کند به تمرکز دقیق یا محاسبات پر زحمت نیاز ندارند.
4_ راه رفتن با سرعتی بیشتر از سرعت قدم زدن, کل رخداد پیاده روی را برای من تغییر می دهد, زیرا تغییر از این حالت به قدم زدن با سرعت بیشتر باعث می شود توانایی اندیشیدن منطقی من به شکل محسوسی کاهش یابد.
5_ گمان می کنم تغییر مداوم وظایف و فعالیتهای ذهنی سریع, باطنا لذتبخش نیستند و افراد تا جایی که امکان داشته باشد از آنها پرهیز می کنند. این گونه هست که قانون "حداقل تلاش" به قانون تبدیل می شود.
6_ روانشناسی به نام میهای چیکسنت میهای بیشتر از هرکس دیگری این حالت مشارکت بی زحمت را مطالعه کرده و نامی که برای آن در نظر گرفته "جریان" است که به واژگان زبان اضافه شده است.
7_ تجربیات افراد از جریان: حالت تمرکزی بی زحمت و چنان عمیق که در آن مفهوم زمان, خودشان و مسائلشان را از یاد می برند, و توصیف لذتی از این حالت احساس کردن آنقدر وسوسه کننده است که چیکسنت میهای آن را "تجربه ی کمال مطلوب" نامیده است.
8_ جریان 2 نوع تلاشی را به دقت از یکدیگر مجزا می کند: تمرکز بر یک فعالیت و کنترل خود خواسته ی توجه.
9_ پژوهشهای روانشناسان شناختی متعدد نشان داده است, افرادی که همزمان با یک تلاش شناختی طاقتفرسا و یک وسوسه دست به گریبان هستند به احتمال زیاد به سمت وسوسه گرایش می یابند.
10_ یکی از وظایف اصلی سیستم 2 نظارت و کنترل افکار و کارهاایست که توسط سیستم 1 پیشنهاد شده, که برخی مجاز می شوند تا مستقیما در رفتار نمود یابند یا سرکوب یا اصلاح شوند.
11_ پ.ن: آزمون بازتاب شناختی "توپ و راکت" هم خیلی جالبه اما طولانی بود.
12_سیستم 1 تابع امیال آنی و شهودیست, سیستم 2 قابلیت استدلال دارد و محتاط است, اگرچه در برخی افراد تنبل نیز هست. ما این تفاوتهای رفتاری را در همه می توانیم تشخیص دهیم. برخی افراد مشابهت زیادی به سیستم 2شان دارند در حالی که گروهی دیگر به سیستم 1شان نزدیکترند.
13_ پ.ن: "ذهنهای مجزا" هم خیلی جالب و جذابه. مجزا کردن, 2 قسمت سیستم 2 را مجزا می کند, "الگوریتمی و منطقی".
📘 #تفکر_سریع_و_کند
✍🏻 دانیل کانمن
@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ
1_ من گمان می کنم که تحریک جسمی ملایم قدم زدن ممکن است سبب ایجاد هوشیاری ذهنی بیشتری شود. سیستم 2 نیز سرعتی طبیعی دارد, ذهن شما وقتی هیچ کار خاصی انجام نمی دهید مقدار مشخصی انرژی برای افکار تصادفی و برسی آنچه اطراف شما می گذرد صرف می کند, اما مبانع کوچکی نیز در میان هستند. وقتی شما در موقعیتی هستید که در سطح عادی هوشیاری و خودآگاهی قرار دارید, برسی هر آنچه اطراف شما جریان دارد و یا هر آنچه بدان فکر می کنید به تلاش اندکی نیاز دارد..
2_ قدم زدن و در همان حال فکر کردن معمولا آسان و بسیار لذتبخش است اما در موارد بحرانی به نظر می رسد این فعالیتها برای به دست آوردن منابع محدود سیستم 2, با هم به رقابت می پردازند. شما می توانید این ادعا را با یک آزمایش ساده تایید کنید. هنگام قدم زدن با یک دوست از او بخواهید در ذهنش 23 را در 78 ضرب کند و این کار را فوری انجام دهد, او بدون شک می ایستد.
می توانم هنگام قدم زدن فکر کنم اما نمی توانم فعالیتهای ذهنی ای را انجام دهم که بار زیادی بر حافظه ی کوتاه مدت تحمیل می کند.
3_ بی شک همه ی تفکرات کند به تمرکز دقیق یا محاسبات پر زحمت نیاز ندارند.
4_ راه رفتن با سرعتی بیشتر از سرعت قدم زدن, کل رخداد پیاده روی را برای من تغییر می دهد, زیرا تغییر از این حالت به قدم زدن با سرعت بیشتر باعث می شود توانایی اندیشیدن منطقی من به شکل محسوسی کاهش یابد.
5_ گمان می کنم تغییر مداوم وظایف و فعالیتهای ذهنی سریع, باطنا لذتبخش نیستند و افراد تا جایی که امکان داشته باشد از آنها پرهیز می کنند. این گونه هست که قانون "حداقل تلاش" به قانون تبدیل می شود.
6_ روانشناسی به نام میهای چیکسنت میهای بیشتر از هرکس دیگری این حالت مشارکت بی زحمت را مطالعه کرده و نامی که برای آن در نظر گرفته "جریان" است که به واژگان زبان اضافه شده است.
7_ تجربیات افراد از جریان: حالت تمرکزی بی زحمت و چنان عمیق که در آن مفهوم زمان, خودشان و مسائلشان را از یاد می برند, و توصیف لذتی از این حالت احساس کردن آنقدر وسوسه کننده است که چیکسنت میهای آن را "تجربه ی کمال مطلوب" نامیده است.
8_ جریان 2 نوع تلاشی را به دقت از یکدیگر مجزا می کند: تمرکز بر یک فعالیت و کنترل خود خواسته ی توجه.
9_ پژوهشهای روانشناسان شناختی متعدد نشان داده است, افرادی که همزمان با یک تلاش شناختی طاقتفرسا و یک وسوسه دست به گریبان هستند به احتمال زیاد به سمت وسوسه گرایش می یابند.
10_ یکی از وظایف اصلی سیستم 2 نظارت و کنترل افکار و کارهاایست که توسط سیستم 1 پیشنهاد شده, که برخی مجاز می شوند تا مستقیما در رفتار نمود یابند یا سرکوب یا اصلاح شوند.
11_ پ.ن: آزمون بازتاب شناختی "توپ و راکت" هم خیلی جالبه اما طولانی بود.
12_سیستم 1 تابع امیال آنی و شهودیست, سیستم 2 قابلیت استدلال دارد و محتاط است, اگرچه در برخی افراد تنبل نیز هست. ما این تفاوتهای رفتاری را در همه می توانیم تشخیص دهیم. برخی افراد مشابهت زیادی به سیستم 2شان دارند در حالی که گروهی دیگر به سیستم 1شان نزدیکترند.
13_ پ.ن: "ذهنهای مجزا" هم خیلی جالب و جذابه. مجزا کردن, 2 قسمت سیستم 2 را مجزا می کند, "الگوریتمی و منطقی".
📘 #تفکر_سریع_و_کند
✍🏻 دانیل کانمن
@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment