‍ 🔴 ‌ شرحی بر تجمع اعتراضی ۱۱ اردیبهشت ماه ۱۴۰۱ فرهنگیان مریوان و سروآباد

ما آمده بودیم در ماه مبارک رمضان، ماه رحمت و مهربانی و در آستانه‌ی عید سعید فطر، نماز مظلومیت و محرومیت دانش آموزان مریوان و سروآباد در حیاط اداره آموزش و پرورش مریوان را به صورت جماعت ادا کنیم.
شما اسرائیلی آسا، با ماشین‌های جنگی و نیروهای رزمی این مکان مقدس را اشغال کردید.
ما با زبان بسته و روزه آمده بودیم.
شما با زبان درازی، فحاشی و هتک حرمت آمده بودید.
ما آمده بودیم خواسته‌هایمان را به صورت متمدنانه و مسالمت‌آمیز بیان کنیم.
شما آمده بودید با قهر و خشونت با ما رفتار کنید.
ما اعتراض سکوت برگزار می‌کردیم.
شما با داد و فریاد و توهین، فضای وحشت و ترس ایجاد می‌کردید.
ما آمده بودیم مشکلات معیشتی فرهنگیان را برای چندمین بار به مسئولان مربوطه گوشزد کنیم.
شما آمده بودید با زور و چماق این حق مسلم را از ما بگیرید.
ما خواهان اجرای اصل ۳۰ قانون اساسی و آموزش رایگان از دبستان تا دانشگاه بودیم.
شما با ما رفتاری کردید که می‌بایست با اختلاسگر، قاچاق فروش و باندهای مافیایی می‌کردید.
ما آمده بودیم اجرای اصل ۱۵ قانون اساسی و تدریس به زبان مادری را فریاد بزنیم.
شما آمده بودید که مستقیم و غیرمستقیم اظهار کنید این کشور وسیع و متنوع فرهنگی-زبانی باید با یک زبان و یک فرهنگ اداره شود و بس.
ما با صورتی ساده و چهره‌ای کاملا مشخص آمده بودیم.
شما با چهره‌ای پوشیده و نقابدار آمده بودید، البته حق داشتید چون از همان ابتدا تصمیم به استفاده از زور و چماق برای سرکوب تجمع مسالمت آمیز ما گرفته بودید و نمی‌خواستید چهره‌ی سیاهتان در انظار عمومی مشخص شود.
ما با دست خالی و بدون همراه داشتن هیچ وسیله‌ی دفاعی و ساده آمده بودیم.
شما با اسلحه‌های پیشرفته، باتوم، شوکر، دست‌بند و ... آمده بودید، حیاط و اطراف ساختمان آموزش و پرورش را جبهه‌ی جنگ و ما را دشمن اصلی فرض کرده بودید.
بازنشستگان و پیشکسوتان محترم فرهنگی ما با سر و صورتی سفید ولی روسفید و فخرآور آمده بودند که همسان سازی حقوق بازنشستگان و شاغلان را مطالبه کنند.
شما آمده بودید به پدران و آموزگاران خود با چماق، ناسزا و توهین رفتار کنید.
خانم آموزگاران و دبیران دلسوز ما آمده بودند تا احساس مادری خود را برای دانش‌آموزان این مرزوبوم یادآوری کنند، آنها با قلبی سرشار از مهربانی و عطوفت آمده بودند که درخواست کنند فرزندان این سرزمین باید با زبان شیرین مادری و لالایی‌های آن، پرورش یابند و درس بخوانند.
شما خانم‌های سرپوشیده و نقابدار و چماق به‌ دست را برای سرکوب این مادران مهربان هم در داخل ماشین‌های جنگی آماده کرده بودید.
ما آمده بودیم مطالبات و صدای اعتراضمان را بلندو رسانه‌ای کنیم.
شما طالبان آسا، گوشی‌ها ودوربین‌ها را به زور وحمله‌ی دسته‌جمعی از ما می‌گرفتید، ناسزا می‌گفتید و داد و فریاد می‌کشیدید.
ما آمده بودیم اجرای درست و سریع رتبه‌بندی را خواستار شویم.
شما آمده بودید صدایمان را در گلو خفه کنید.
ما آمده بودیم آزادی همکاران فرهنگی دربند و زندانی خود را فریاد بزنیم.
شما تعداد دیگری از ما را هم در کمال بی‌احترامی اسیر و بازداشت کردید.
ما یک تشکل صنفی و قانونی هستیم و خواسته‌هایمان اجرای اصول قانون اساسی است.
شما یک عده افراد چماق به‌دست، نامشخص و معلوم نیست طبق کدام اصل قانون اساسی سربرتافته‌اید.
خلاصه، شما هرچه هدیه و کادو در چنتە داشتید، در روز معلم تقدیم ما کردید:
توهین
فحاشی
ضرب و شتم
بازداشت
بی‌احترامی و ناسزاگفتن
باتوم
دست‌بند
شوکربرقی
حمله‌ی دسته‌جمعی
ضبط گوشی‌های شخصی
مشت و لگد.
برخی دیگر از هدایای گرانبهای شما عبارت بودند از:
سر و دست آرام قادری را زخمی کردید.
دست و پای آرام محمدی و اسماعیل امینی را زخمی کردید.
با مشت و باتوم به سروصورت خالد مجیدی کوبیدی و ایشان را روانه‌ی بیمارستان کردید.
شعبان محمدی را به شدیدترین شیوه داخل یک مغازه شکنجه کردید.
با شوکر برقی به پشت و کتف‌ تحسین مصطفی ضربه زدید.
دست‌بند بە دستان سعدی نوری زدید.
دکتر مبارکشاهی را با زور و داد و فریاد به صورت دسته جمعی به دنبال خود کشیدید.
امید رشیدی را در همان دقایق اول با کمال بی احترامی بازداشت کردید.
احمد ایران پناه را داخل ماشین شخصی خود حبس کردید.
‌ آفرین به شما ...!!
البته یادآوری می‌کنیم مطالبه گری و دفاع از حقوق شاغلان و بازنشستگان فرهنگی و دانش آموزان، همواره خواسته‌ی قانونی و برحق ماست و تا تحقق کامل آن از پای نمی‌نشینیم. و در نهایت پیروزی از آن جبهه‌ی حق و نابودی و روسیاهی برای گروه باطل است.
ح.کوثری، عضو هیئت مدیره انجمن صنفی معلمان کردستان(مریوان)