"خواب"

خون شب در کوچه‌های شهر می‌میرد
مرغ حق بر شاخه‌ی خشک چنار پیر می‌خواند
در شکاف پیله‌ی چشمم خدایان
خواب می‌ریزند

باد با انگشت‌ها بر تخته‌ی در ضرب می‌گیرد
ناله‌ها در گوش می‌ماند

خواب می‌بینم
خواب می‌بینم که آزادم
خواب می‌بینم به روی ماسه‌های خیس،
طرح پیکر بی‌سایه ای را نقش می‌بندم
خواب می‌بینم که زنجیری به پایم نیست، 
می‌خندم
خواب می‌بینم که چون ابرم،
به هر کاشانه می‌بارم
خواب می‌بینم که چون بادم،
به هر دهلیز می‌گردم.

لیک زندانبان
قهقهه سر می‌دهد در طاق‌های خامش زندان
چکمه می‌کوبد به روی سنگفرش خیس،
پشت میله‌های سرد
زیر دندان‌های چفتش با صدایی خشک
می‌گوید
" مرد زندانی گمانم خواب می‌بیند که آزاد است
او چرا در خواب خود شاد است! "

خواب می‌بینم
خواب می‌بینم همه دردم
خواب می‌بینم که می‌گریم
خواب می‌بینم کنار بوته‌های وحشی گلپر
جای پایی را به روی خاک راهی پرت می‌جویم
سر‌گذشتی را به اشک دیده می‌شویم

عابری پچ پچ کنان با خویش می‌گوید:
مرد رهرو خواب می‌بیند
برای جای پایی آشنا
آواز می‌خواند
او چرا در خواب ناشاد است؟

از چه امشب مرد دربان قفل در را نمی‌بندد؟
مرغ حق بر شاخه‌ی چنار پیر می‌خواند
آه... می‌خواهم که امشب چشم‌های خسته را یک لحظه بندم
تا ببینم باز می‌گریم
یا که می‌خندم ؟!

نصرت رحمانی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing