نخستین سال قرن نو را با اندوه و امید گذراندیم؛ کنار هم زمستانی سرد و پر غم را سرکردیم به امید بهاری سبزتر و خوش‌تر از همیشه.
به داغ دل‌های مادران و پدران و فرزندان سرزمینم که فکر می‌کنم، قلمم شرم می‌کند از نوشتن برخی واژه‌ها؛ ولی از ته قلب برای همه‌ی هم‌وطنانم آرزوی شادکامی و سلامتی و روزهایی پر امید دارم.
به امید سالی نیک و لبریز از آرامش 🕊️❤️
فدای مهرتان
بهاره