«اصلاحطلب» در ایرانِ امروز بیوزن، بیمایه، حقیر و حال به هم زن است.
کسانی که در لوای اصلاحطلبی به سوپاپ اطمینان حکومت تمامیتخواهی تبدیل شدهاند که از روز نخست موجودیتش جز در حکومتِ سرکوب، زندان و ارعاب تجلی نداشته است.
در سیرک سیاسی چنین تمامیتخواهیای هیچ اصلاحطلبیای معنا ندارد.
این تنها نام متفاوتی برای «نوکری» است و حقیرانی که به نوکری استبداد تن میدهند جز در همان نوکری استبداد معنا نمییابند.
آنان در همراهی، همکاری و در نهایت نوکری با حکومت شروران نه تنها نقشی در تغییر رفتار آن نداشتهاند (آنچه که اساسا خود را نماینده آن میدانند)
بلکه در پیچهای تاریخی مهم و تاریخساز، تنها نقش سوپاپ اطمینان برای کنترل خشم، به بیراهه کشاندن و مظلومنمایی در جهت حفظ نظم موجود را بازی کردهاند.
جوزف برودسکی نویسنده و منتقد حکومت کمونیستها در شوروی گفته بود: «ما اگر به سگ لگد میزدیم نه برای تمام کردن کارش، که برای بیدار کردن او بود»
لیکن حتی در لگد زدن به اصلاحطلب هم امیدِ بیداری نیست.
نه آنکه او نمیبینید، نه آنکه نمیداند، نه آنکه بینندهای بیرونی است؛ بلکه میبیند، میداند و همچنان به همراهی و همکاری با شر تن میدهد؛ زیرا که چنان هویتش به حکومت گره خورده است که جز در آن امکان ادامه حیات ندارد.
@PN_KFP