ما خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم چون توی فضای مجازی فعالیم، چون استوری می‌ذاریم، پست می‌نویسیم و ناراحتی‌مون رو نشون می‌دیم، پس داریم کاری می‌کنیم. ولی واقعیت اینه که بیشتر وقت‌ها فقط داریم خودمون رو آروم می‌کنیم، نه این‌که چیزی رو تغییر بدیم.
اعتراض مجازی امنه. هزینه نداره. نه چیزی ازمون کم می‌کنه، نه سبک زندگیمون رو به هم می‌زنه. می‌تونیم ناراحت باشیم، بنویسیم، همدردی کنیم و بعدش بریم سراغ خرید، تفریح و زندگی عادی. همین تناقضه که همه‌چیز رو بی‌اثر می‌کنه.
وقتی مغازه‌ها بازن، خرید ادامه داره و مصرف همون‌قدر بالاست، هیچ فشاری به جایی وارد نمی‌شه. ساختارها از استوری ناراحت نمی‌شن، از کامنت نمی‌ترسن. چیزی که تغییر میاره، عمله. جایی که حرف و رفتار یکی می‌شه.
فضای مجازی می‌تونه صدا باشه، می‌تونه آدم‌ها رو کنار هم بیاره، ولی جای ایستادن واقعی رو نمی‌گیره. تغییر همیشه یه بهایی داره؛ حتی اگه اون بها فقط راحت نبودن، نخریدن یا کنار نکشیدن باشه.
تا وقتی اعتراض‌هامون فقط توی گوشی‌مونه و زندگی واقعی‌مون هیچ فرقی نمی‌کنه، نباید انتظار تغییر جدی داشته باشیم. تغییر از جایی شروع می‌شه که تصمیم می‌گیریم فقط ناراحت نباشیم، مسئول هم باشیم و به خیابان بیایم.

این آخرین نبرده پهلوی برمیگرده


@flith