✳️غلبه خواندن دیجیتال بر خواندن عمیق متون طولانی چه بلایی بر سر تمدن بشر می‌آورد؟!
✅ کسانی که مهارت خواندن ندارند، مهارت اندیشیدن هم ندارند.
«ترجمان» خلاصه ای از یادداشت سایمون کوپر در فایننشال تایمز با عنوان
«نگاه انداختن، اسکن کردن، اسکرول کردن: دوران خواندن عمیق به پایان رسیده است» را به اشتراک گذاشت.
کاتبی را تصور کنید که بعد از اختراع ماشین چاپ، مشغول نوشتن متنی بود که تا به حال بار‌ها و بار‌ها آن را نوشته بود.
چه احساسی داشت؟
احتمالاً با خودش فکر می‌کرد
«مشغول چه کار بیهوده‌ای هستم!»
امروزه خیلی از آدم‌ها وقتی مجبور می‌شوند متنی بنویسند که طولانی‌تر از ۳۰ کلمه است، چنین حسی پیدا می‌کنند. به خودشان می‌گویند: چه کسی متنی چنین طولانی را خواهد خواند؟
نکته تلخ ماجرا این است که چندان اشتباه فکر نمی‌کنند.
انسان‌ها در خواندن متن های طولانی به مشکل خورده‌اند.
مجموعه‌ای از ناشران، محققان، کتابداران و نویسندگان سراسر جهان، ماه پیش با انتشار «مانیفست خواندن لیوبلینا» اعلام کردند:
خواندن دیجیتال در حال تخریب عادت «خواندن عمیق» در میان ماست.
دستگاه های دیجیتال باعث شده‌اند انسان‌های امروزی، «بیشتر» از هر دوره دیگری در تاریخ بشریت بخوانند، اما آن‌ها دیگر مثل قبل نمی‌خوانند.
خواندن دیجیتال، به شکلی روزافزون، به تجربه‌ای تکه‌تکه، کوتاه مدت، سطحی و گذرا تبدیل شده است، بنابراین:
شاید تعداد کلمات خیلی زیادی در روز بخوانیم، ولی همه آن‌ها در قالب متن های چندکلمه‌ای یا نهایتاً چندخطی است.
حال، اگر بخواهیم همان تعداد کلمه را در قالب یک متن واحد بخوانیم، با دشواری بسیاری مواجه می‌شویم،
زیرا:
درک متنی طولانی نیازمند مهارت‌های «خواندن عمیق» است.
خواندن عمیق نقشی حیاتی در تمدن بشری داشته است.
استیون پینگر، روان‌شناس و نویسنده امریکایی می‌گوید: با رواج خواندن متن‌های طولانی در بین عموم مردم از اواخر قرن هفدهم، توانایی «همدردی» کردن با دیگران در میان انسان‌ها افزایش یافت.
مردم با خواندن متن های مفصل درباره زندگی دیگر انسان ها، توانستند دنیا را از چشم آن‌ها ببینند و این توانایی تأثیر بسیار مهمی در نگرش آن‌ها درباره موضوعاتی مثل برده‌داری، شکنجه، ساحره سوزی، استبداد و دیگر چیز‌ها گذاشت.
از نظر استیون پینکر، خواندن عمیق باعث «انقلاب نوع‌دوستانه» ای شد که بعدتر به رویداد‌های دوران سازی مثل انقلاب امریکا و انقلاب فرانسه منتهی شد.
آنچه خواندن متن‌های تکه پاره و کوتاه دیجیتال ما را از آن محروم می‌کند، دقیقاً همین توانایی دیدن دنیا از چشم دیگران است.
ماریان وولف، محقق امریکایی می‌نویسد:
ما در دنیای آنلاین دائماً در حال اسکرول‌کردن، نصفه نیمه خواندن یا ذخیره‌کردن متن‌ها هستیم تا در آینده‌ای نامعلوم آن‌ها را بخوانیم،
چون این رسانه برای خواندن عمیق طراحی نشده است.
خواندن دیجیتال از دلایل مهم رواج «ساده گرایی» در دنیای امروز است.
ساده گرایی یعنی:
تمایل به ساده‌کردن هر چیز پیچیده،
اظهار‌نظر‌ها و موضع گیری های یک‌خطی،
شفاف، سرراست و قاطع،
و فرارکردن از درک عمیق و چند وجهی مسائل.
پینکر می‌گوید:
«هر وقت سیاست مداران شروع می‌کنند به ساده حرف زدن، منتظر جنگ باشید.»
بازنشراز:قواعد بازی
✅ کسانی که مهارت خواندن ندارند، مهارت اندیشیدن هم ندارند.
«ترجمان» خلاصه ای از یادداشت سایمون کوپر در فایننشال تایمز با عنوان
«نگاه انداختن، اسکن کردن، اسکرول کردن: دوران خواندن عمیق به پایان رسیده است» را به اشتراک گذاشت.
کاتبی را تصور کنید که بعد از اختراع ماشین چاپ، مشغول نوشتن متنی بود که تا به حال بار‌ها و بار‌ها آن را نوشته بود.
چه احساسی داشت؟
احتمالاً با خودش فکر می‌کرد
«مشغول چه کار بیهوده‌ای هستم!»
امروزه خیلی از آدم‌ها وقتی مجبور می‌شوند متنی بنویسند که طولانی‌تر از ۳۰ کلمه است، چنین حسی پیدا می‌کنند. به خودشان می‌گویند: چه کسی متنی چنین طولانی را خواهد خواند؟
نکته تلخ ماجرا این است که چندان اشتباه فکر نمی‌کنند.
انسان‌ها در خواندن متن های طولانی به مشکل خورده‌اند.
مجموعه‌ای از ناشران، محققان، کتابداران و نویسندگان سراسر جهان، ماه پیش با انتشار «مانیفست خواندن لیوبلینا» اعلام کردند:
خواندن دیجیتال در حال تخریب عادت «خواندن عمیق» در میان ماست.
دستگاه های دیجیتال باعث شده‌اند انسان‌های امروزی، «بیشتر» از هر دوره دیگری در تاریخ بشریت بخوانند، اما آن‌ها دیگر مثل قبل نمی‌خوانند.
خواندن دیجیتال، به شکلی روزافزون، به تجربه‌ای تکه‌تکه، کوتاه مدت، سطحی و گذرا تبدیل شده است، بنابراین:
شاید تعداد کلمات خیلی زیادی در روز بخوانیم، ولی همه آن‌ها در قالب متن های چندکلمه‌ای یا نهایتاً چندخطی است.
حال، اگر بخواهیم همان تعداد کلمه را در قالب یک متن واحد بخوانیم، با دشواری بسیاری مواجه می‌شویم،
زیرا:
درک متنی طولانی نیازمند مهارت‌های «خواندن عمیق» است.
خواندن عمیق نقشی حیاتی در تمدن بشری داشته است.
استیون پینگر، روان‌شناس و نویسنده امریکایی می‌گوید: با رواج خواندن متن‌های طولانی در بین عموم مردم از اواخر قرن هفدهم، توانایی «همدردی» کردن با دیگران در میان انسان‌ها افزایش یافت.
مردم با خواندن متن های مفصل درباره زندگی دیگر انسان ها، توانستند دنیا را از چشم آن‌ها ببینند و این توانایی تأثیر بسیار مهمی در نگرش آن‌ها درباره موضوعاتی مثل برده‌داری، شکنجه، ساحره سوزی، استبداد و دیگر چیز‌ها گذاشت.
از نظر استیون پینکر، خواندن عمیق باعث «انقلاب نوع‌دوستانه» ای شد که بعدتر به رویداد‌های دوران سازی مثل انقلاب امریکا و انقلاب فرانسه منتهی شد.
آنچه خواندن متن‌های تکه پاره و کوتاه دیجیتال ما را از آن محروم می‌کند، دقیقاً همین توانایی دیدن دنیا از چشم دیگران است.
ماریان وولف، محقق امریکایی می‌نویسد:
ما در دنیای آنلاین دائماً در حال اسکرول‌کردن، نصفه نیمه خواندن یا ذخیره‌کردن متن‌ها هستیم تا در آینده‌ای نامعلوم آن‌ها را بخوانیم،
چون این رسانه برای خواندن عمیق طراحی نشده است.
خواندن دیجیتال از دلایل مهم رواج «ساده گرایی» در دنیای امروز است.
ساده گرایی یعنی:
تمایل به ساده‌کردن هر چیز پیچیده،
اظهار‌نظر‌ها و موضع گیری های یک‌خطی،
شفاف، سرراست و قاطع،
و فرارکردن از درک عمیق و چند وجهی مسائل.
پینکر می‌گوید:
«هر وقت سیاست مداران شروع می‌کنند به ساده حرف زدن، منتظر جنگ باشید.»
بازنشراز:قواعد بازی
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment