جشن آبانگان( به روایتی 4 آبان و به روایتی 10 آبان) از جشن‌های ماهیانه برابری نام روز و ماه است.

آبان به چم (:معنا) آب و هنگام آب است و یکی از آخشیج (:عناصر) پاک‌کننده نزد زرتشتیان است.
درباره‌ی پیدایش جشن آبانگان بازگویه‌های (:روایت) تاریخی است که در پی جنگ‌های دیرپا میان ایران و توران، افراسیاب تورانی فرمان داد تا کاریز‌ها و نهرها را ویران کنند. پس از پایان جنگ پسر طهماسب که «زو» نام داشت دستور داد تا کاریزها و نهرها را لایروبی کنند و پس از لایروبی آب در کاریزها روان شد و ایرانیان آمدن آب و رهایی از خشکسالی را جشن گرفتند. در دوران پیش از اَشوزرتشت پرستش‌گاه‌های آب به نام معبد آناهیتا یا ناهید نامیده می‌شدند. آب نماد نیرومندی زیبایی و بالندگی است و همانند آتش جزو چهار آخشیج و شایسته‌ی پاسداشت است و به هیچ‌گونه پرستش نمی‌شود. در باورهای ایران کهن، ایزد نگهبان آب به‌مانند زنی زیبا و بلند بالا بیان شده و برگردونه‌ای (ارابه) که ابر و باد و باران و تگرگ اسب‌های آن هستنند، سوار است. در اوستا سروده‌ی آبان‌یشت درباره‌ی ارج نهادن و پاک نگه‌داشتن آب است


🆔 @RuralWomenIssues 💧