در یکی از شهرداریهای کلانشهرهای ایران، پروژه احداث یک تقاطع غیرهمسطح به دلیل مشکلات مالی، اعتراضات محلی و تأخیر پیمانکار، بیش از یک سال متوقف شده بود.
در جلسه شورای معاونان، شهردار از مدیر پروژه خواست وضعیت را توضیح دهد.
مدیر پروژه با لحنی ناامید گفت:
«واقعیت این است که همه عوامل علیه ما هستند؛ بودجه تخصیص پیدا نمیکند، پیمانکار همکاری نمیکند، دستگاههای خدماترسان مجوز نمیدهند و شهروندان هم اعتراض دارند. تا این مشکلات حل نشود، امکان ادامه پروژه وجود ندارد.»
پس از او، معاون فنی شهرداری صحبت کرد:
«درست است که بسیاری از عوامل خارج از کنترل ما هستند، اما همه پروژه متوقف نشده است. ما میتوانیم همزمان سه اقدام انجام دهیم:
- بخشهایی از پروژه را که نیاز به جابهجایی تأسیسات ندارند، فعال کنیم؛ - جلسات هفتگی با دستگاههای خدماترسان برگزار کنیم؛ - و از طریق اطلاعرسانی عمومی، بخشی از اعتراضات مردمی را مدیریت کنیم.»
شهردار با تردید، اجرای این برنامه را پذیرفت.
چهار ماه بعد، با وجود اینکه مشکل بودجه همچنان پابرجا بود، بیش از ۴۰ درصد پروژه پیشرفت کرده بود و بخش عمدهای از مخالفتهای عمومی نیز کاهش یافته بود.
در مراسم افتتاح فاز نخست پروژه، شهردار جملهای گفت که بعدها به شعار مدیریتی شهرداری تبدیل شد:
««مدیران موفق کسانی نیستند که منتظر فراهم شدن شرایط ایدهآل میمانند؛ بلکه کسانی هستند که از دلِ شرایط غیرایدهآل، امکان عمل پیدا میکنند.»»
و از آن پس، هرگاه مدیری در جلسات میگفت: «این موضوع خارج از کنترل ماست»، شهردار پاسخ میداد:
««درست؛ اما بگویید کدام بخش آن هنوز در کنترل ماست؟»»