هندوئیسم بعد از مسیحیت و اسلام، دومین آیین پرجمعیت جهان است. اما جالب است که اصلا نظام الهیاتی ندارد. اصلا آیین نیست اما به مدد مرتاض بازی و نمایش توانایی های مرشدان و مرتاضانش مردم را حول یک معنویت بیهوده جمع کرده است.
این مرتاض های هندی . توانایی های عجیب غریبی دارند. مثلا صاحب همین عکس ۷۰ سال است آب و غذا نخورده. پزشکان مختلف معاینه اش کرده اند و تایید کرده اند که راست می گوید.
یک کتابی دارند به اسم ریاضت های هوشنگیه. اولین تمرینش تمرکز و ریاضت با دانه گندم در کف دست است. آنقدر بذر گندم را کف دست نگه می دارند که گندم در نسوج کف دست ریشه می زند و جوانه می زند.
اما همه این ها بیهوده است. معنویتی ست که خیر دنیا و آخرت ندارد. توانایی ست؛ کرامت نیست... نه برای مشکلات دنیا راهکاری می دهد نه برای آخرت خوشه ای می کارد.

الان هند یکی از بزرگترین اقتصادهای جهان را دارد؛ اما درصد بزرگی از مردمانش در منزل دستشویی ندارند و برای قضای حاجت از جوب های کنارخیابان استفاده می کنند! نه اینکه فقیر باشند؛ فرهنگش را ندارند و نمی پذیرند!... این یعنی نظام اخلاقی درستی ندارند.
شما این را مقایسه کنید با اسلام و آداب نظافت در اسلام. فقط همین آداب شخصی اسلام در نظافت یک افتخار برای یک مکتب است. من کاری به کثافتکاری فلان فرقه و حزب و گروه به اسم اسلام ندارم. اما یک مسلمان می تواند به نظافتی که در متن اسلام است افتخار کند....همین الان هم غربی ها با آن همه ادعا، چندان زندگی تر و تمیزی ندارند. زیاد روی مسئله را باز نمی کنم.
اما واقعا چرا اعتماد به نفس زیستی ما را می کوبند؟ ما مسلمان ها بخصوص مسلمان های ایرانی خیلی تر و تمیز تر از همه مردم دنیا هستیم. نژاد پرستی نمی کنم. از مکتب زندگی شخصی حرف می زنم.

یادداشت پراکنده/رضا ش

#دین#اسلام#هندوئیسم#غرب#زندگی#بهداشت

@zahrdaroo