معجزه اقتصادی شیلی
| علیرضا صلواتی
پینوشه دانش اقتصادی زیادی نداشت از این رو در تلاش بود برای ساماندهی اقتصاد کشور، از متخصصان آمریکایی استفاده کند. کودتا در سال ۱۹۷۳ رخ داد و وضعیت کشور تا ۱۹۷۵ کماکان بحرانی بود، در واقع پینوشه نشان داد که نمی‌تواند کشور را به تنهایی اداره کند، از این رو به دنبال راهکاری برای اداره کشور توسط متخصصان بود. پینوشه در سال ۱۹۷۵ با میلتون فریدمن، اقتصاددان برنده جایزه نوبل و استاد دانشگاه شیکاگو، دیدار داشت، او در این دیدار به دنبال راه‌حلی بود که از طریق آن بتواند اقتصاد در معرض سقوط شیلی را نجات دهد. فریدمن به او مجموعه‌ای از اقتصاددانان شیلیایی را پیشنهاد کرد که به آن‌ها «پسران شیکاگو» می‌گفتند
معجزه اقتصادی شیلی نامی است که فریدمن بر تغییرات اقتصادی شیلی در دوران پینوشه نهاد. پس از اصلاحات اقتصادی پینوشه و حرکت شیلی به سمت اقتصاد بازار (در دوران پینوشه بخشی از صنایع ملی شد و دوران پینوشه را نمی‌توان یک حکومت کاملا نئولیبرال دانست اما نسبت به گذشته اصلاحاتی در جهت حرکت به اقتصاد بازار داشت)، وضعیت این کشور دگرگون شد. در حالی که در سال ۱۹۷۵ تولید ناخالص داخلی سرانه براساس برابری قدرت خرید در شیلی در حدود ۴۵۰۰ دلار و در میانگین کشورهای آمریکای لاتین در حدود ۷۰۰۰ دلار بود، پس از اعمال سیاست‌های اصلاح اقتصادی، تولید ناخالص داخلی سرانه شیلی براساس برابری قدرت خرید در سال ۲۰۰۰ به حدود ۱۱ هزار دلار رسید (رشدی در حدود ۱۴۵ درصد)، این در حالی است که میانگین کشورهای آمریکای لاتین در همان سال درآمد سرانه‌ای در حدود ۸۵۰۰ دلار داشتند (رشدی در حدود ۲۱ درصد) همین آمار کافی است که بتوانیم به حرف میلتون فریدمن ایمان بیاوریم. در کنار این میانگین رشد اقتصادی این کشور در سه سال اول دهه ۹۰ میلادی به ۷.۷ درصد رسید (در مقایسه با رشد میانگین ۱.۲ درصدی مابین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳) و نرخ بیکاری از حدود ۲۰ درصد در اوایل دهه ۸۰ میلادی به زیر ۱۰ درصد در سال ۱۹۸۹ میلادی رسید.
✅ @kakhone
| علیرضا صلواتی
پینوشه دانش اقتصادی زیادی نداشت از این رو در تلاش بود برای ساماندهی اقتصاد کشور، از متخصصان آمریکایی استفاده کند. کودتا در سال ۱۹۷۳ رخ داد و وضعیت کشور تا ۱۹۷۵ کماکان بحرانی بود، در واقع پینوشه نشان داد که نمی‌تواند کشور را به تنهایی اداره کند، از این رو به دنبال راهکاری برای اداره کشور توسط متخصصان بود. پینوشه در سال ۱۹۷۵ با میلتون فریدمن، اقتصاددان برنده جایزه نوبل و استاد دانشگاه شیکاگو، دیدار داشت، او در این دیدار به دنبال راه‌حلی بود که از طریق آن بتواند اقتصاد در معرض سقوط شیلی را نجات دهد. فریدمن به او مجموعه‌ای از اقتصاددانان شیلیایی را پیشنهاد کرد که به آن‌ها «پسران شیکاگو» می‌گفتند
معجزه اقتصادی شیلی نامی است که فریدمن بر تغییرات اقتصادی شیلی در دوران پینوشه نهاد. پس از اصلاحات اقتصادی پینوشه و حرکت شیلی به سمت اقتصاد بازار (در دوران پینوشه بخشی از صنایع ملی شد و دوران پینوشه را نمی‌توان یک حکومت کاملا نئولیبرال دانست اما نسبت به گذشته اصلاحاتی در جهت حرکت به اقتصاد بازار داشت)، وضعیت این کشور دگرگون شد. در حالی که در سال ۱۹۷۵ تولید ناخالص داخلی سرانه براساس برابری قدرت خرید در شیلی در حدود ۴۵۰۰ دلار و در میانگین کشورهای آمریکای لاتین در حدود ۷۰۰۰ دلار بود، پس از اعمال سیاست‌های اصلاح اقتصادی، تولید ناخالص داخلی سرانه شیلی براساس برابری قدرت خرید در سال ۲۰۰۰ به حدود ۱۱ هزار دلار رسید (رشدی در حدود ۱۴۵ درصد)، این در حالی است که میانگین کشورهای آمریکای لاتین در همان سال درآمد سرانه‌ای در حدود ۸۵۰۰ دلار داشتند (رشدی در حدود ۲۱ درصد) همین آمار کافی است که بتوانیم به حرف میلتون فریدمن ایمان بیاوریم. در کنار این میانگین رشد اقتصادی این کشور در سه سال اول دهه ۹۰ میلادی به ۷.۷ درصد رسید (در مقایسه با رشد میانگین ۱.۲ درصدی مابین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳) و نرخ بیکاری از حدود ۲۰ درصد در اوایل دهه ۸۰ میلادی به زیر ۱۰ درصد در سال ۱۹۸۹ میلادی رسید.
✅ @kakhone
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment