✅ با پولی که الان برای یه بازیکن مثل مسی یا رونالدو پرداخت میشه، چند سال پیش میشد یه باشگاه رو کامل خرید. چرا؟ چون ارزش «نیروی انسانی مستعد» هر روز داره بالاتر میره.
شرکت های بزرگ دنیا هم مثل همون باشگاه های فوتبال برای جذب بهترین نیروها با هم رقابت دارن. موضوع اینه که هر نسلی فقط تعداد محدودی افرادِ با استعداد و سختکوش تولید میکنه. اگر کلان نگاه کنیم میبینیم کشورهایی موفقن که بتونن اون تعداد محدود رو حفظ کنن و استعدادهاشون رو شکوفا کنن.
یکی از دلایلی که اکثر کشورها سعی میکنن وضعیت آموزش، رفاه، آزادیهای اجتماعی و حتی سرعت اینترنت رو دائم بهبود بدن همینه. چون مجبورن وضعیت زیست اونجا رو انقدر خوب نگه دارن تا استعدادهاشون فرار نکنن. چون میدونن بدون وجود استعدادهای خلاق و پرتَلاش، امکان نداره رشد اقتصادی پایدار اتفاق بیافته.
از طرفی کشورهای غربی هم سالهاست برای حفظ رفاه و برتریشون نیاز دارن دائم بهترینهای دنیا رو به سمت خودشون بکشن. حتی عقب ترین حکومتها هم فهمیدن اگر استعدادها رو از دست بدن ، تا ابد محکوم به درجا زدنند.
🔸پورشه، بنز، تویوتا، فورد، قبل از اینکه اسم شرکت باشن، اسم چند تا آدم معمولی بودن. نوابغی که کارشون رو از یه شرکت کوچیک شروع کردن و الان سالهاست که کارخونههای عظیمشون، موتور محرکهٔ اقتصاد کشورهاشون شدن. درست مثل استیو جابز، بیل گیتس و خیلیای دیگه.
🔹افراد با استعداد، لوکوموتیو پیشرفت یک کشورن و بقیهٔ مردم واگنهایی هستن که توسط اونها کشیده میشن. کشوری پیشرفت میکنه که بدونه «از دست دادن استعدادها» فرق زیادی با «از دست دادن خاک» نداره.