.... جای دیوار روی تن کوه درد می‌کرد، جای پنجره، روی تن دیوار.... و جای خالی آرامش، در جانم... هزار پاییز، می‌آید و می‌رود؛ هیچ‌کدام اما، جای پاییزهای جا مانده پشت دیوارهای بلند و درهای سنگین را، تسلی نمی‌دهد. درد، درد است! چه بر جان من، چه بر تن دیوار، چه بر دل کوه و چه بر رخ پاییز... بهاره یکم آذر ۰۳ شیراز 🍂🍁
