چرا اون چیزی که همه میگن بده، اونقدر ها هم بد نیست

مثال های بسیار زیادی از محتواهای مختلف در جامعه خودمان و دیگر جوامع می توان مثال زد که توافق قابل توجهی بر پایین بودن کیفیت آنها وجود دارد. بگونه ای که شاید اگر یک نفر خارج از آن جامعه بخواهد بر اساس بازخورد دیگران قضاوت کند، تصور کند احتمالا آن محتوا یکی از بدترین های موجود است. در این متن این ایده را دنبال می کنم و قصد دارم نشان دهم که آن چیزی که توافق زیادی بر بد بودنش وجود دارد احتمالا آن قدر ها هم بد نیست و روابط اجتماعی چطور می توانند در درک ما از کیفیت یک محتوا تداخل ایجاد کنند.

تصور کنید یک محتوای دلخواه در یک زمان مشخص در جامعه تولید می شود، هر کس در جامعه تصوری از کیفیت واقعی این محصول دارد اما برای سادگی من متوسط برداشت مردم از کیفیت این محتوا را با r نشان میدهم. بیاییم از الان توافق کنیم که اگر r بزرگ تر از ۱ بود یعنی محصول با کیفیت است و ارزش اشتراک گذاری دارد و اگر کمتر بود یعنی آنقدر بی کیفیت است که کسی آن را توصیه نمی کند و طبیعتا هر چه r بیشتر باشد، محصول با کیفیت تر است.
اما این محتوا چطور در جامعه منتشر می شود ؟ مثل هر چیز منتشر شونده ی دیگری ( مثلا ویروس کرونا) محتوا ابتدا به یک نفر میرسد و آن شخص مدتی درگیر آن است ( من این عدد را ۱ روز در نظر میگیرم ولی مقدار آن هیچ تفاوتی در اصل مساله ایجاد نمی کند) و سپس بر اساس کیفیت آن محصول تصمیم میگیرد آن را با تعداد افراد دیگر به اشتراک بگذارد. فرض معقولی است که در نظر بگیریم هر چه کیفیت محصول بالاتر باشد شخص با تعداد افراد بیشتری آن را به اشتراک میگذارد و توصیه می کند. در چنین حالتی چند نفر در جامعه با آن محصول مواجه می شوند و آن را میبینند ؟ شکل زیر را ببینید :

Comments

Be the first to add a comment