پانزدهم رجب سال ۶۲ هجری؛ حالا دیگر آرام گرفته بودی.
خستگی یک عمر مصیبت و اندوه را بر زمین نهاده بودی و می رفتی تا دلتنگی هایت را به پایان بری و دیدارها را تازه کنی. تو می رفتی و زمین از حضور تو خالی می شد، آسمان مبهوت سبکباری ات بود و جهان بیرق نامت را بر بلندترین قله استوار روزگار بر می‌افراشت.
