یکی از عوامل دینگریزی اقشار تحصیلکرده، تصور آنها دربارهٔ معیوب و بیمنطق بودن برخی از آموزههای مذهبی ست.چرا که روحیهٔ حساس ونکتهسنجیهای این گروه اجازه نمیدهد آنچه را به درست یا غلط، ناعادلانه یا نامعقول میدانند نادیده بگیرند.
این افراد گاهی در آنچه به اسم دین ترویج میشود،نارسایی یا تناقضهایی احساس میکنند که برایشان قابل توجیه نیست وچون مجالی برای بیان انتقادهایشان نمییابند ، یا با برخورد و پاسخ مناسبی مواجه نمیشوند، عطای دین را به لقایش میبخشند.
سرگذشت مسیحیت درمغرب زمین وموج بیدینی پیروان آن پس ازعصرروشنگری ،بیش از هرچیز،تحت تأثیر بالارفتن دانش مردم وآگاهی آنها نسبت به عقلانی نبودن برخی از آموزههای تحریفشدهٔ این دین و برخورد متولیان کلیسا با پرسشها و انتقادات بود.
ما نیز اگر نتوانیم تبیینی عقلانی وقانعکننده از باورهایمان ارائه دهیم و باب گفت وگو با اقشار فرهیخته، بهویژه دانشآموختگان رشتههای عـلوم انسانی را باز نگذاریم، ناچاریم شاهد عقبنشینی گام به گام دین از محافل علمی و ازدست رفتن جایگاهش نزد نسل جدید باشیم.
البته بخشی از این مشکل بخاطر تخصصی بودن مبانی دینی، بیاطلاعی منتقدان نسبت به پیچیدگیهای آن و ارتباط اندک آنها با منابع اصیل اسلامی است؛ ولی همین گره نیز جز با فراهـم کردن زمینه های پرسشگری و گفتگوی آزاد علمی گشوده نخواهد شد.