⭕️آلبوم عکس در عصر هوش مصنوعی؛ میل دوباره به ورق زدن خاطرات خانوادگی
📌نسلی که هزاران عکس در تلفن همراه دارد، دوباره به آلبوم‌های کاغذی رو آورده است
♦️تا دو دهه پیش، بسیاری تصور می‌کردند آلبوم‌های خانوادگی و عکس‌های چاپی نیز مانند نوار کاست، ضبط صوت و ماشین‌تحریر آرام‌آرام از زندگی روزمره حذف می‌شوند. با گسترش دوربین‌های دیجیتال در اوایل دهه ۲۰۰۰ و پیشی گرفتن آنها از دوربین‌های آنالوگ در حدود سال ۲۰۰۳، رابطه مردم با مقوله عکس تغییر کرد. پس از همه‌گیر شدن تلفن‌های هوشمند در دهه ۲۰۱۰، ثبت تصویر بسیار آسان‌تر از قبل شد و زندگی روزمره به بایگانی بی‌پایان عکس‌های دیجیتال بدل شد؛ عکس‌هایی که در حافظه تلفن‌ها، کامپیوترها، هارددیسک‌ها و فضاهای ابری انباشته می‌شدند.
اما فراوانی تصویر، همیشه به معنای محفوظ ماندن خاطرات نیست. بسیاری از عکس‌هایی که هر روز گرفته می‌شوند، شاید دیگر دیده نشوند. تلفن‌های همراه عوض می‌شوند، هارددیسک‌ها آسیب می‌بینند، رمز حساب‌های کاربری فراموش می‌شود و نگهداری حجم بالای تصاویر در فضاهای ابری نیز اغلب به پرداخت هزینه اشتراک وابسته است. به این ترتیب، بخشی از خاطرات خانوادگی امروز در پوشه‌هایی گم می‌شوند که نامشان را به یاد نمی‌آوریم و در میان هزاران تصویر تکراری، بی حاشیه و بدون توضیح باقی می‌مانند.
در برابر این انباشت دیجیتال، آلبوم خانوادگی کیفیتی متفاوت دارد. ورق زدن آلبوم، تجربه‌ای با تأمل و ملموس است. انگار خانواده دوباره دور یک میز جمع می‌شوند و گذشته را نه آنکه فقط ببینند، که لمس می‌کنند. عکس‌های چاپ‌شده با گوشه‌های کمی ساییده، تاریخ‌هایی که پشت عکس نوشته شده، نام‌هایی که با خودکار در حاشیه آمده‌اند، جمله‌های کوتاهی مانند «تابستان شمال»، «اولین روز مدرسه» یا «خانه مادربزرگ»، همه بخشی از حافظه‌اند. در آلبوم خانوادگی، عکس فقط تصویر نیست؛ شیء است، نشانه است، سندی کوچک از حضور آدم‌ها در زمان و مکان مشخص است.
همین حاشیه‌نویسی‌ها گاهی به اندازه خود تصویر اهمیت دارند. یک دست‌خط قدیمی، یک امضا، یک توضیح کوتاه از کسی که دیگر در میان ما نیست، عکس را از یک تصویر ساده به بخشی از تاریخ خصوصی بدل می‌کند. در صفحه تلفن همراه، عکس‌ها معمولا بی‌صدا و بدون پس‌زمینه‌ای از برابر چشمانمان می‌گذرند، اما در آلبوم، هر تصویر در کنار تصویر بعدی معنا پیدا می‌کند. کودکی، عروسی، سفر، خانه‌های قدیمی، لباس‌ها، مدل موها، مهمانی‌ها و چهره‌هایی که تغییر کرده‌اند کنار هم روایتی می‌سازند که هیچ پوشه دیجیتالی به‌تنهایی قادر به بازسازی آن نیست.
بیشتر بخوانید...
🖌 سارا باقری
@indypersian
📌نسلی که هزاران عکس در تلفن همراه دارد، دوباره به آلبوم‌های کاغذی رو آورده است
♦️تا دو دهه پیش، بسیاری تصور می‌کردند آلبوم‌های خانوادگی و عکس‌های چاپی نیز مانند نوار کاست، ضبط صوت و ماشین‌تحریر آرام‌آرام از زندگی روزمره حذف می‌شوند. با گسترش دوربین‌های دیجیتال در اوایل دهه ۲۰۰۰ و پیشی گرفتن آنها از دوربین‌های آنالوگ در حدود سال ۲۰۰۳، رابطه مردم با مقوله عکس تغییر کرد. پس از همه‌گیر شدن تلفن‌های هوشمند در دهه ۲۰۱۰، ثبت تصویر بسیار آسان‌تر از قبل شد و زندگی روزمره به بایگانی بی‌پایان عکس‌های دیجیتال بدل شد؛ عکس‌هایی که در حافظه تلفن‌ها، کامپیوترها، هارددیسک‌ها و فضاهای ابری انباشته می‌شدند.
اما فراوانی تصویر، همیشه به معنای محفوظ ماندن خاطرات نیست. بسیاری از عکس‌هایی که هر روز گرفته می‌شوند، شاید دیگر دیده نشوند. تلفن‌های همراه عوض می‌شوند، هارددیسک‌ها آسیب می‌بینند، رمز حساب‌های کاربری فراموش می‌شود و نگهداری حجم بالای تصاویر در فضاهای ابری نیز اغلب به پرداخت هزینه اشتراک وابسته است. به این ترتیب، بخشی از خاطرات خانوادگی امروز در پوشه‌هایی گم می‌شوند که نامشان را به یاد نمی‌آوریم و در میان هزاران تصویر تکراری، بی حاشیه و بدون توضیح باقی می‌مانند.
در برابر این انباشت دیجیتال، آلبوم خانوادگی کیفیتی متفاوت دارد. ورق زدن آلبوم، تجربه‌ای با تأمل و ملموس است. انگار خانواده دوباره دور یک میز جمع می‌شوند و گذشته را نه آنکه فقط ببینند، که لمس می‌کنند. عکس‌های چاپ‌شده با گوشه‌های کمی ساییده، تاریخ‌هایی که پشت عکس نوشته شده، نام‌هایی که با خودکار در حاشیه آمده‌اند، جمله‌های کوتاهی مانند «تابستان شمال»، «اولین روز مدرسه» یا «خانه مادربزرگ»، همه بخشی از حافظه‌اند. در آلبوم خانوادگی، عکس فقط تصویر نیست؛ شیء است، نشانه است، سندی کوچک از حضور آدم‌ها در زمان و مکان مشخص است.
همین حاشیه‌نویسی‌ها گاهی به اندازه خود تصویر اهمیت دارند. یک دست‌خط قدیمی، یک امضا، یک توضیح کوتاه از کسی که دیگر در میان ما نیست، عکس را از یک تصویر ساده به بخشی از تاریخ خصوصی بدل می‌کند. در صفحه تلفن همراه، عکس‌ها معمولا بی‌صدا و بدون پس‌زمینه‌ای از برابر چشمانمان می‌گذرند، اما در آلبوم، هر تصویر در کنار تصویر بعدی معنا پیدا می‌کند. کودکی، عروسی، سفر، خانه‌های قدیمی، لباس‌ها، مدل موها، مهمانی‌ها و چهره‌هایی که تغییر کرده‌اند کنار هم روایتی می‌سازند که هیچ پوشه دیجیتالی به‌تنهایی قادر به بازسازی آن نیست.
بیشتر بخوانید...
🖌 سارا باقری
@indypersian
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment