۱. رهبری اقتدارگرا (چشماندازمحور)
زیرا:مسیر را روشن میکند معنا و هدف ایجاد میکند؛
استقلال کارکنان را حفظ میکند.
۲. رهبری مربیگری
زیرا:قابلیتهای آینده سازمان را میسازد؛
سرمایه انسانی را توسعه میدهد؛
عملکرد پایدار ایجاد میکند. یک مثال مدیریتی در سازمان ایرانی
فرض کنید مدیرعامل یک شرکت تولیدی با سه موقعیت مختلف مواجه میشود:
وضعیت اول: حادثه ایمنی در کارخانه
سبک مناسب: رهبری اجبارگرا
«همه فعالیتها متوقف شود و دستورالعمل ایمنی جدید فوراً اجرا گردد.»
وضعیت دوم: تدوین استراتژی پنجساله
سبک مناسب: رهبری اقتدارگرا + دموکراتیک
«این مقصد استراتژیک ماست؛ اکنون میخواهم نظرات شما را برای رسیدن به آن بشنوم.»
وضعیت سوم: پرورش مدیران آینده
سبک مناسب: رهبری مربیگری
«چه توانمندیهایی را باید در خودت توسعه دهی تا در آینده یک مدیر موفق باشی؟»
🔺جمعبندی
واقعیت این است که رهبران بزرگ، یک سبک رهبری ندارند؛ بلکه مجموعهای از سبکهای رهبری را در اختیار دارند.
آنچه رهبران موفق را از دیگران متمایز میکند، نه شخصیت، نه کاریزما و نه اقتدار آنها، بلکه توانایی انتخاب سبک مناسب در زمان مناسب است.
🔺پیام نهایی مدیریت:
رهبری مؤثر یعنی توانایی تغییر سبک، بدون تغییر هدف.
رهبران موفق، اسیر سبک خود نیستند؛ آنها استاد انتخاب سبک مناسب برای دستیابی به نتیجه هستند.
https://t.me/ExecutiveManagement