✒️یقین دارم کار درستی کردم که به آمریکا آمدم، تازه‌وارد هستم، ولی می‌دانم چه می‌خواهم. به بوی دموکراسی نیامده‌ام و هنوز مجسمۀ آزادی را ندیده‌ام. میان ملت‌های مختلف بوده‌ام، به هیچ قومی نشان شایستگی نداده‌ام. آدم‌ها وقتی برای من وجود دارند که از پلۀ خاصی از شعور بالاتر رفته باشند؛ خوب و بدشان را با معیار معرفت می‌سنجم. دنبال «خوب» نمی‌گردم، آدم خوب یعنی آدم باشعور و آگاه. با چنین آدمی هم در خیابان‌های نیویورک برخورده‌ام، هم در کوچه‌های کاشان. زندگی من در نیویورک خوشایند نیست، لذت‌های روزانه را کم دارد. هرگز لطف کافه‌های پاریس را در Coffee Shop‌های اینجا ندیده‌ام. گوشه‌هایی از زندگی در لندن ترنمی داشت که من هنوز در اینجا نشنیده‌ام. من خوش نیستم، اما سالم هستم و کار می‌کنم. کار من دارد تکان می‌خورد، اینجا نمی‌توان رشد نکرد. نیویورک جای درنگ و تأخیر نیست. تکان کار من ناپیداست، در بطن کار حرکتی است که من می‌بینم. نطفۀ دگرگونی چه دیر بسته می‌شود. بزودی یک دوره کار را پشت سر می‌گذارم و جست‌وجوهای تازه‌ای را که از پیش داشته‌ام، دنبال می‌کنم. شب‌ها خواب کارهای تازه‌ام را می‌بینم. در ذهن من از این کارها محشری بپاست، ولی عبور از بوم و رنگ نقاشی مردانگی می‌خواهد. گرفتاری نقاش همین است.✒️

از متن نامۀ سهراب سپهری به یک دوست
مجلۀ کلک
شمارۀ ٣٧
فروردین ١٣٧٢

📎 متن نامه به همراه دست‌خط سهراب

⏰Ellinne