‍ مارادونا، بهترین بازیکن تاریخ آرژانتین۶۰ساله شد.مارادونا را شاید بتوان قهرمانی با تمام تضادها نامید. اسطوره ای که نبوغ اش در فوتبال الهام بخش جهانی بود. چپ گرایی که رادیکال به مواضع فیفا و سرمایه داری میتازید تا امیدی برای کودکان فقیر جهان که عاشقانه او را الگوی خود میدانستند باشد.
مارادونا شوخ طبعی سیاسی اش و رفتار غیر متعارف اش، انتخاب های سیاسی اش و باورش به همراهی مسیح مصلوب در زندگی اش را باید در فرهنگ لاتین اش جست.
هرچند جهان سرمایه داری او را بایکوت کرد و مصرف مواد مخدر، چهره اساطیری او را در اذهان قهرمانجو کودکان لاتین خدشه دار کرد اما پردازش به جایگاه او را شاید بتوان از خالکوبی روی دستش دنبال کرد؛ چهره چه گوارا یا به قول خودش دو قهرمان در یک جسم.
او گفت: فیفا یکی از عوامل فقر کودکان لاتین است.
در برابر حضور جرج بوش در آرژانتین جنبشی به راه انداخت و او را قاتل انسان‌ها نامید.
برای حق فلسطین گفت: من با پای چپ شوت میزنم، قلبم در سمت چپ میتپد و اندیشه ام چپ است، من فلسطین هستم.
فیدل کاسترو او را برای ترک اعتیاد به کوبا برد.
در موردگلی که به انگلیس با دست زدگفت یه کم دست من کمک کرد ولی دست مسیح آن گل را زد.
گروه مانو چاو اما تصویر واقعی تری از او در این ترانه ارائه می‌کند.
در هر روی مارادونا قهرمان، و چهره ای جاودانه در تاریخ فوتبال و سیاست است که با معیارهای تکسویه قابل زدوده شدن نیست. زندگی یک قماره..
✍نریمان

@designmanufacturing