طالبان در افغانستان انسان میکشد، ویران میکند و از اسلام میگوید، در ایران هم عدهای به حمایت از آنان تاکید دارند و خواستار مناسبات سیاسی هستند حتی اعلام میکنند که طالبان میتواند یکی از ابزارهای نیرومند در منطقه و جهان برای بازیهای دیپلماتیک ایران باشد.
اگر این فرض آنها درست باشد که در بازیهای سیاسی داخلی و خارجی به حقیقت یا مصلحت میتوان با طالبان مناسباتی داشت؛ جای سوال است که چرا با آمریکا و حتی اسرائیل نمیتوان تعامل کرد و ابزار نیرومندتری در دست داشت. طالبان فقط تفنگ دارد آن هم عاریتی! و قساوت قلب دارد آن هم ذاتی! که با دین آنرا توجیه میکند؛ اما آمریکا علاوه بر اینها علم هم دارد، واکسن هم دارد، ثروت هم دارد، به دین هم کاری ندارد که در کار توجیه دینی باشد.
معلوم نیست بنای جمهوری اسلامی را بر کدام فرض و ادله از دین قرار دادهاند که حاضرند با جانیان و خونریزان و آدمکشان هم کاسه و هم مسلک شوند اما مشخص است که انقیاد و تسلیم ملت را میخواهند. بیعت! میخواهند، میخواهند طرحی را پیش برند (همانطور که در سالهای اخیر مشاهده کردهایم) که مردم راه بیعت کردن در پیش گیرند، بیعت مسئله اصلی است و طالبان هم در راهی که تا کنون طی نموده تسلیم مردم و بیعت کردن با سرکرده را در راس امور قرار داده است. معنایی بیاعتبار از اسلام را گسترش میدهند و با تاکید اعلام نظر میکنند که هر کس با فلان! بیعت نکند از اسلام خارج شده است، این نسخه هیچگاه مورد قبول عامه قرار نخواهد گرفت، مردم در قرن پیشرفت و تکنولوژی و ارتباطات زندگی میکنند و به مراتب بالایی از آگاهی و اختیار و شناخت رسیدهاند که تحت قیمومیت هیچکس قرار نمیگیرند، سعی باطلی می.کنند بر بیعت گرفتن، دوامی نخواهند داشت، باید دریابند که ما همه انسانیم و امکان خطا و سهو از هرکس میرود و چنین بی پروا به حمایت از طالبان نپردازند.
آن سوی بیعت و طالبانیسم، تحدید آزادی انسان است، تهدید آگاهی است (آگاهی چشم اسفندیار خودکامگان است)، کاتولیک ها هم در برهه ای از تاریخ همین کردند و هنوز هم سبک مغزانی بر این روش هستند اما انسان آزاد و آگاه می داند که گفتار و کردار و نوشتار و فهم کاتولیک ها و طالب ها و هر آنکه بر حمایت از این تهی مغزان شمشیر بدست! اصرار دارد برای جامعه و انسانیت مخرب و ویرانگر است، می داند پس از بیعت نوبت به دعوی الوهیت! می رسد. هشیار باید بود!