وقتی به نحوهی مواجههی جریان پهلوی و گروههای "آشکارا طرفدار مداخلهی خارجی" با اعتراضات دیماه ایران نگاه میکنیم، یک الگوی خطرناک و غیراخلاقی بهروشنی خودنمایی میکند:
بزرگنمایی عدد کشتهشدگان و تبدیل رنج انسانی به «سرمایهی سیاسی» برای مشروعسازی حملهی خارجی. این جریانها نه از منظر دلسوزی برای جان باختگان( که مرگ حتی یک نفرشان فارغ از گرایش سیاسی، دردی ست بزرگ) بلکه با محاسبهای سرد و ابزاری به آمار تلفات مینگرند؛ آماری که قرار است جنایتی بهمراتب بزرگتر و انبوه تر یعنی حمله خارجی را در پوشش «دخالت بشردوستانه» تطهیر کند.
در حالی که هر فرد کشتهشده در اغتشاشات، فاجعهای انسانی و غیرقابل توجیه است، استفادهی ابزاری از این فاجعه برای عادیسازی جنگ، خود شکلی از خشونت ثانویه و اخلاقاً مردود است.
تجربهی تاریخی نیز بهروشنی نشان میدهد که حملهی خارجی نهتنها به کاهش خشونت نمیانجامد، بلکه آن را در مقیاسی فاجعهبار تکثیر میکند. عراق و افغانستان مثالهای زندهاند: کشورهایی که با وعدهی «آزادی» و «نجات مردم» مورد تهاجم قرار گرفتند، اما حاصل آن صدها هزار تا میلیونها کشته، فروپاشی ساختارهای اجتماعی، و زخمهایی عمیق و ماندگاری بود که هنوز ادامه دارند و هر روز ده ها کشته از حوادث امنیتی شان بی وقفه تولید می شود. در این چارچوب، تلاش برای پیوند زدن تلفات خیابانی به ضرورت حملهی خارجی و میل وقیحانه به درشت کردن عدد ها برای مشروعیت دادن به ماشین کشتار ابرقدرت ها، نه یک خطای تحلیلی، بلکه تحریفی عامدانه و خائنانه از واقعیت است.
از این منظر، این پرسش اساسی مطرح میشود که چه کسی از افزایش آمار کشتهشدگان سود میبرد و چه کسی پشت این رخداد فجیع و خونین بود؟
نه حاکمیت، که هر یک کشته، مشروعیت و ثباتش را تضعیف میکند، و نه مردمی که به خیابان آمدهاند و جان خود را از دست داده یا زندگیشان ویران شده است.
تنها بازیگری که حیات سیاسیاش به این اعداد گره میخورد، رضا پهلوی و جریانی است که آیندهی خود را نه در تحولات درونزا و اجتماعی، بلکه در مداخلهی نظامی خارجی جستوجو میکند. برای پهلوی و دیگر تبهکاران حامی حمله خارجی به ایران، «عدد درشت کشتهها» کارکردی حیاتی دارد: تبدیل جنگی جنایتکارانه به اقدامی ظاهراً اخلاقی و ضروری.
تبدیل حمله خارجی به "دخالت بشردوستانه!!"
در نتیجه، میتوان فهمید که ارسال آگاهانه یا ناآگاهانهی گروهی از هواداران سادهانگار، خشن و شستوشوی مغزیشده به خیابانها با وعدهی دروغین «سقوط آنی حکومت» و دعوت علنی از آنان برای حمله به مراکز نظامی، بیش از آنکه تلاشی برای تغییر واقعی باشد، تلاشی برای
تولید تلفات است؛ تلفات بهمثابه سوخت ماشین تبلیغاتی جنگ. این منطق، نه با آزادیخواهی سازگار است و نه با مسئولیت سیاسی. هر پروژهای که مرگ شهروندان را ابزار پیشبرد اهداف خود میکند، آن هم هدفی دون شرافت چون دریوزه حمله خارجی از دشمنان خونخوار و بدسابقه، پیشاپیش مشروعیت اخلاقیاش را از دست داده است، حتی اگر خود را در زیباترین واژهها پنهان کند.
@zahrdarooزهردارو | شیبانی
نوشته های رضا شیبانی در ایتا:
https://eitaa.com/zahrdaroo