▪️ اسطوره و شهر
🖋 محمد امیر مطوری| دانشجوی کارشناسیارشد مطالعات معماری ایران دانشگاه هنر اصفهان
تاریخ اساطیر به گونهای است که ما را در سفری عمیق به داخل ذهن انسان و ادراکات فرهنگی میبرد. اسطوره شیوهای خاص در عینیت بخشیدن به جهان است و اسطوره را باید به منزله فرم سمبلیک دانست. یعنی باید آن را شکل معینی از تجربه دانست و تفسیر کرد. اسطورهشناسان معتقدند که در دوران باستان یا در گذشتههای دور شهرها را به عنوان جهانهایی خرد مطابق طرح و نقشهای آرمانی که به اعتقاد انسانکهن نظام بخش جهان کبیر است میساختند، لذا پی افکندن شهر همواره همراه با برگزاری آئینهایی خاص همچون« قربانی کردن انسان یا حیوانی» و به شکلی خاص« مثلا دایرهوار، ماندالا» بود که این برپایی آئین خود مضمونی اسطورهای داشت. به مفهوم اسطوره در پی افکندن شهر نیز از دو منظر میتوان توجه کرد و بدان پرداخت. در برخی موارد شهر، ریشه و بنیانی اسطورهای دارد و معماران، بنایان و مساحان آن را طبق الگو و صورتی مثالی پیافکندهاند. گاهی نیز شهری بی هیچ ریشه و خاستگاه اسطورهای، از دولت تخیل نویسندگان، ساحتی اسطورهگون پیدا میکند. ریشه این موضوع را میتوان تحت تاثیر مدرنیته دانست، یعنی رمان مدرن، نقاشی، فیلم و تئاتر مدرن برخی شهرهای بی اصل و نسب اما عظیم و پر جوش و خروش را که عمدتا مراکز تجاری و اقتصادی در جهان امروز هستند را نمایی اسطورهای میبخشند. در این موارد اسطوره ساحت مینویش را از دست میدهد و عرفی دنیایی و ناسوتی به خود میگیرد.
⭕️ ادامۀ مطلب را میتوانید در Instant View یا در وبسایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/mam01-01-30 https://koubeh.com/mam01-01-30 @koubeh