نقدی خودمانی بر سیستم جمهوری.. ( 3 )
... بنابراین به صورت منطقی نمایندگان و سیاستمدارن در خواهند یافت که باید حوزه قدرت پوپولیستی خود را شهرهای پرجمعیت قرار دهند و با دولتی سازی که نتیجه طبیعی این فرایند است . خدمات و امکانات دولتی بیشتری برای این شهرها فراهم آورند بنابراین خوشنام شدن در یک یا چند شهر برای آنها کافیست و عملا آنها با تکیه بر چند شهر میتوانند بر کل کشور حکومت کنند. در نتیجه نه تنها خود مردم در این مناسبات مافیای گرفتار می شوند بلکه پس از چندی آفت بزرگتر خود را نشان خواهد داد یعنی ! آنچه که برای یک منطقه یا شهر خوب است به ضرر دیگری است و این یعنی تضاد منافع نتیجتا حسادت و دشمنی و رقابت كثیف سیاسی بین مناطق کشور نتیجه چنین دموکراسی احمقانه ای است
که به فروپاشی شیرازه های جامعه منجرخواهد شد. در واقع چنین سازوکار فاسدی با شکاف ها و تضاد منافعی که نتیجه طبیعی کارکرد آن است. می تواند زمینه های از هم گسیختگی و تجزیه کشور و جامعه را فراهم آورد . توسعه ی نامتوازه اقتصاد دولتی و جامعه فاسدی که برای منافعش رای میدهد توزیع رانتی ثروت و رفاه نفرت و حسادت جمعی تضاد منافع و ناتوانی جامعه از اتحاد در برابر قدرت سیاسی
همگی نتایج چنین بازی دموکراتیک مرگباری اند
بنابراین دموکراسی و دولت مدرن تنها در آن دست کشورها که بخشی از حیاط سیاسی خود را غیر انتخابی حفظ کرده اند . و همچین ارزشهای جمعی لیبرالی دارند که دولت کوچک را تضمین میکند. توانسته است کارکرد مثبتی داشته باشد در کشورهایی غیر از این که نظام سیاسی تماما انتخابی و دموکراتیک تاسیس و ارزشهای فرهنگی لیبرال در مفهوم بریتانیایی آن نداشته اند دولت مدرن و نظام انتخاباتی به جنون هایی از این دست و حتا بدتر چون فاشیسم و کمونیسم یا جنگ داخلی انجامیده
بنابراین پیشنهاد من به جامعه ایران این است
که اگر میخواهد در فردای که اگر وجود داشته باشد !ز این جهنم خود ساخته برهد ...حتما بخشی از نظام سیاسی خود را غیر انتخابی کند پادشاه بجای رئیس جمهور. نظام پارلمانی را برگزیند که باز در فرم پادشاهی یک نظام پارلمانی بهتر است. و دست از ایده دولت محور بردارد و برای قانون گذاری توسط نمایندگان حدود تعیین شود تعیین حدود برای قانون گذاری یعنی جلوگیری از دیکتاتوری پارلمانی و توده ای و این حدود باید بر موازین ليبرال استوار باشد قاعده نسبت نمایندگان به نسبت جمعیت را منتفی یا این نسبت را به حدی تنزل دهد که یک شهر نتواند ده ها کرسی و شهر دیگر تنها یک یا دو کرسی داشته باشد نظام سیاسی سالم نتیجه توازن نیروها و قواست نه صرفا تفکیک قوا .
( بخش پایانی )
#آخرین_جمهوری
... بنابراین به صورت منطقی نمایندگان و سیاستمدارن در خواهند یافت که باید حوزه قدرت پوپولیستی خود را شهرهای پرجمعیت قرار دهند و با دولتی سازی که نتیجه طبیعی این فرایند است . خدمات و امکانات دولتی بیشتری برای این شهرها فراهم آورند بنابراین خوشنام شدن در یک یا چند شهر برای آنها کافیست و عملا آنها با تکیه بر چند شهر میتوانند بر کل کشور حکومت کنند. در نتیجه نه تنها خود مردم در این مناسبات مافیای گرفتار می شوند بلکه پس از چندی آفت بزرگتر خود را نشان خواهد داد یعنی ! آنچه که برای یک منطقه یا شهر خوب است به ضرر دیگری است و این یعنی تضاد منافع نتیجتا حسادت و دشمنی و رقابت كثیف سیاسی بین مناطق کشور نتیجه چنین دموکراسی احمقانه ای است
که به فروپاشی شیرازه های جامعه منجرخواهد شد. در واقع چنین سازوکار فاسدی با شکاف ها و تضاد منافعی که نتیجه طبیعی کارکرد آن است. می تواند زمینه های از هم گسیختگی و تجزیه کشور و جامعه را فراهم آورد . توسعه ی نامتوازه اقتصاد دولتی و جامعه فاسدی که برای منافعش رای میدهد توزیع رانتی ثروت و رفاه نفرت و حسادت جمعی تضاد منافع و ناتوانی جامعه از اتحاد در برابر قدرت سیاسی
همگی نتایج چنین بازی دموکراتیک مرگباری اند
بنابراین دموکراسی و دولت مدرن تنها در آن دست کشورها که بخشی از حیاط سیاسی خود را غیر انتخابی حفظ کرده اند . و همچین ارزشهای جمعی لیبرالی دارند که دولت کوچک را تضمین میکند. توانسته است کارکرد مثبتی داشته باشد در کشورهایی غیر از این که نظام سیاسی تماما انتخابی و دموکراتیک تاسیس و ارزشهای فرهنگی لیبرال در مفهوم بریتانیایی آن نداشته اند دولت مدرن و نظام انتخاباتی به جنون هایی از این دست و حتا بدتر چون فاشیسم و کمونیسم یا جنگ داخلی انجامیده
بنابراین پیشنهاد من به جامعه ایران این است
که اگر میخواهد در فردای که اگر وجود داشته باشد !ز این جهنم خود ساخته برهد ...حتما بخشی از نظام سیاسی خود را غیر انتخابی کند پادشاه بجای رئیس جمهور. نظام پارلمانی را برگزیند که باز در فرم پادشاهی یک نظام پارلمانی بهتر است. و دست از ایده دولت محور بردارد و برای قانون گذاری توسط نمایندگان حدود تعیین شود تعیین حدود برای قانون گذاری یعنی جلوگیری از دیکتاتوری پارلمانی و توده ای و این حدود باید بر موازین ليبرال استوار باشد قاعده نسبت نمایندگان به نسبت جمعیت را منتفی یا این نسبت را به حدی تنزل دهد که یک شهر نتواند ده ها کرسی و شهر دیگر تنها یک یا دو کرسی داشته باشد نظام سیاسی سالم نتیجه توازن نیروها و قواست نه صرفا تفکیک قوا .
( بخش پایانی )
#آخرین_جمهوری
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment