شاه به رستم بختیار که حالا جای رئیس تشریفات کار میکند ـ چون {هرمز} قریب به چین رفته است ـ فرمودند بگو چای بیاورند و مطالب دیگری هم فرمودند که یادداشت کرد و رفت ولی از چای خبری نشد. عصبانی شدند زنگ زدند پیشخدمت آمد و معلوم شد فراموش کرده است. من عرض کردم اینها بی اندازه از اعلیحضرت همایونی میترسند، از این جهت است که دستپاچه می شوند به خصوص که مطالبی به او فرمودید که در حدود ظرفیت او نبود چای را فراموش کرد. خنده شان گرفت. فرمودند: اینها کون گشاد هستند و مخصوصاً همۀ ما ایرانیها #کون_گشاد هستیم، بهتر است همیشه بترسند. عرض کردم اگر نترسند و از راه دوستی و صمیمیت کار کنند بهتر است چنان که خودم اصلاً از شما نمی ترسم ولی کار اعلیحضرت را کار خودم میدانم اگر ناراحت بشوید، من قلبم درد میگیرد که چرا شاهنشاه عزیزم ناراحت شد به این جهت است که تا کار خیلی فوری نباشد حتی به شما تلفن هم نمیزنم همیشه عرض عریضه میکنم، مبادا تلفن بی موقع من اعصاب شاهنشاه را بیازارد. چیزی نفرمودند، ولی معلوم بود قبول فرموده اند زیرا در آخر شرفیابی امروز خیلی اظهار محبت کردند چون عرض کردم چند روزی است قلبم درد میکند اجازه فرمایید بروم بخوابم، چون دکتر میگوید فشار عجیبی است، باید ساعتهای طولانی بخوابی. فرمودند: قطعاً برو! چون حیف است بمیری؛ لازمت دارم. اما متأسفانه بعد از ظهر کار داریم دوباره باید تو را ببینم پس امروز نمی توانی بروی.
📚#خاطرات_اسدالله_علم 🖌#امیر_اسدالله_علم جلد 2 & صفحۀ 335 و 339 تهران، کتاب سرا ویرایش از #علینقی_عالیخانی #چهارشنبه & 1351/6/29