آخوند متوهم، مهندس ژنتیک
یکی میگه علیه ما توطئه کردن که واکسن نازاکننده، کشنده را بما بدهند و خامنه ای ورودش را ممنوع کرد!
اینهم میگه کاری به جاهای دیگه دنیا نداره، اینجا [صرفاً تو ایران] یه کاری کردن که نتایج غرباگری برعکس بشه!
👈 مملکت بی در و پیکر یعنی جاییکه دوتا آخوند بیسواد در کارهایی دخالت می کنند که نه به آنها ربطی دارد و نه سواد آنرا دارند.
@SepehrAzadi
او افزود:«در راه سفر، روستاییان از شما دارو خواهند خواست و شما نمیتوانید درخواستشان را رد کنید. از طرفی شما پزشک نیستید پس بهتر است دارویی بیاثر و ضرر به آنها بدهید تا از دستشان خلاصی یابید.» مقداری گَردِ سُدیم برداشتم.
در روستایِ میانکُتَل، اطراف شیراز نزدیک به دشتِ ارژن، انبوهی از مردم که۳۰۰ یا ۴۰۰ نفر بودند از روی کنجکاوی دورِمان حلقه زدند جمعیتی پُر هایوهوی و خوفآور که در بینشان دو سه مرد هر کدام بیماری را به کول میکشیدند و «حکیم صاحب! حکیم صاحب» گویان، طلبِ دوا برای مریضانشان میکردند.
باید خود را از این تنگنا به در میبردم؛ چند لیوان آماده کردم یک قاشق گرد سُدیم با آب مخلوط کردم و به هر مریض خوراندم. اندکی بعد چند تن از مردم با سبد انگور و خربزه به سمتمان آمدند تا طبیبانی که دستشان شفاست! را بدرقه کنند و من عرقِ خجلت بر جبین از مهربانی این مردم تشکر میکردم.
به سه فرسخیِ دشت ارژن رسیدیم. در اینجا هم ۵۰ یا ۶۰ نفر گِرد مان حلقه بستند و سه زن زار میگریستند. یکی از زنان با طفلی در بغل نزدیک آمد و «حکیم صاحب» گویان درخواست میکرد که بچه را معاینه و درمان کنم.
زنان ایرانی در چادر پوشیدهاند و فقط چشمانشان از پشتِ توریِ روبند قابل رویت است، پس با دیدن زنی نمیتوان گفت پیر یا جوان یا زشت و زیباست. اما این سه زن به خاطر آن طفل، روبنده را برگرفته بودند و با اینکه به خارجیها مهری ندارند با تمنا و ادب، مداوا طلب میکردند.
مترجممان(رام چندرا) گفت که این کودک تازه به راه افتاده است. از بلندی افتاده است و زبانش میانِ دندانهایش قطع شده. هربار که کودک ناله میکرد، مادر پستان خود را در دهانش میفشرد و طفل بیشتر از درد به خود میپیچید. کاری از من ساخته نبود، ناراحتی و سردرگمیام از آن مادر بیشتر بود.
کسی از همراهانم چارهای به ذهنش نمیرسید، با تکان دادنِ دستی اظهار عجز کردند و غیبشان زد. بعد از کمی تأمل به یاد آوردم که کمی قند در بار و بُنهام دارم. قند را در گرما حل کردم و گذاشتم سرد شود تا غلیظ شد. تا این شربت را در دهان کودک ریختم گریهاش بند آمد!
مادر با خوشحالی تعظیمم کرد و به زودی بهمراه چند نفر از روستاییان با مجمعِ ماست و نان شیرمال نزدم آمدند تا جایی که پایم را بوسیدند.» این داستان بیپناهیِ تاریخیِ ایرانیان و واکسنِ بیتاثیر این شیادان را برایتان تداعی نمیکند؟... دلخوشکُنَکهایی تصنعی که نامش هرچه هست زندگی نیست!