«تو اون ایام، بیمار بستری تو بیمارستان داشتیم و من همراه بیمار بودم. با چشم خودم در یکی از بیمارستان‌های جنوب شهر تهران دیدم که گلوله در گردن یه جَوون رو برانکارد بود. می‌بردنش اتاق عمل. همسرش با یه نوزاد در آغوش، بالای سرش گریه‌و‌زاری می‌کرد. چند نفر نیروی نظامی هم دور برانکارد بودن. این موضوع نشون می‌داد به‌وضوح دستور تیر‌اندازی مستقیم از کمر به بالا جهت کشتار صادر شده بود. تمام زخمی‌ها تو یه بخش کاملا محافطت‌شده و ممنوع‌الملاقات بودن. آبان و کشته‌های راه وطن فراموش نمی‌شه.»
‌
- آنچه خواندید پیام یکی از مخاطبان توانا است.

ما سعی داریم روایت‌های شما را از آن روزها در دومین سالگرد آن به گوش دیگران برسانیم.
این‌که نگذاریم آن روزها و نام و یاد قربانیان آن فراموش بشود، کار ارزشمندی انجام داده‌ایم.

نظرات‌تان را در این گوگل‌فرم بنویسید

#آبان۹۸ #آبان_ادامه_دارد #آبان_خونین #فریاد_آبانیم #از_آبان_بگو #آبان_زنده_است #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech