بروتوس برای حفظ قدرت باید فرزندان خود را بکشد!
در حاشیه مستند بی‌بی‌سی در باره صادق قطب‌زاده
منطق نظام جبار در تمام تاریخ این بوده که برای توجیه خود باید بر جویی از خون استوار بماند، این منطق را ماکیاولی در دیسکورسی یا همان گفتارها، داستایفسکی در جنایت و مکافات، هانا آرنت در توتالیتاریانیسم، مانس اشپربر در نقد و تحلیل جباریت، روی مدودوف در کتاب در دادگاه تاریخ و آرتور کویستلر در قالب رمانی به نام ظلمت در نیمروز شرح داده است. در همه اینها طبیعت بی‌رحم فرد جبار ترسیم شده و در برخی از آنها مثل ظلمت در نیمروز که بر اساس واقعیت نوشته شده، به متهم تلقین می‌کردند که واقعاً گناهکار است و خود متهم هم این موضوع را جدی می‌گرفت و علیه خویش اعتراف می‌کرد. در تمام تاریخ جهان وضع به همین منوال بوده، رقیب به هر شکل ممکن با خشونتی که بالاتر از آن قابل تصور نیست باید حذف می‌شد تا راه برای ادامه حکمرانی جبار باز بماند.
پخش مستندی در باره سرنوشت تراژیک صادق قطب‌زاده بار دیگر بیننده را به فضای رعب‌انگیز دهه شصت هدایت کرد، فضائی که اعتراف کردن علیه خود رواج فراوان داشت و البته همان زمان هم معلوم بود این اعترافات چگونه به زور داغ و درفش گرفته می‌شود تا متهم را به جایی برسانند که مقابل دوربین تلویزیون علیه خود اقامه دعوی کند. استالین به همین شیوه بوخارین، رادک، کامنف، زینوویف، دژرنیسکی و تروتسکی را که همه از نظریه‌پردازان و رهبران انقلاب بلشویکی بودند، نابود کرد. مائوتسه تونگ انقلاب فرهنگی را علیه لیوشائو چی رئیس جمهور چین، به همین شکل سامان داد و در دهه شصت در ایران هم از همین روش‌ها برای حذف دیگران استفاده شد.
صادق قطب‌زاده بیشترین خدمت را به آیت‌الله خمینی کرد، باعث شد تا او در سطح جهان مطرح شود، در این بین کسانی مثل ابوالحسن بنی صدر در فرانسه و ابراهیم یزدی در امریکا، به همین شکل برای پیشرفت کار او اقدام کردند. آیت الله خمینی در تمام طول زندگی سیاسی قبل از انقلاب خود، حتی یک بار از دکتر محمد مصدق هم نامی نبرد، تا چه رسد به اینکه از او به نیکی یاد کند؛ بعد از انقلاب هم که نام برد، او را نامسلمان دانست، یعنی برای رسیدن به پشت بام قدرت، حاضر بود هر ارزشی را زیرپا گذارد. به راستی که این از شگفتی‌های تاریخ معاصر ایران است که چگونه روشنفکرانی که رهرو راه مصدق بودند، دست بیعت به کسی دادند که در جوانی کتاب کشف اسرار را نوشته بود، در میانسالی به فدائیان اسلام و اندیشه‌های ارتجاعی آنها ایمان داشت و علیه نهضت ملی فعالیت کرده بود و از دهه‌های چهل و پنچاه شمسی یا علیه رأی دادن زنان و حمایت از ملاکین وارد میدان سیاست شده بود و یا اینکه ابائی نداشت برخی نیروهای مبارز را عوامل ساواک معرفی کند و هر نیروی روشنفکری را رقیب بالقوه خود محسوب نماید.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/73981
در حاشیه مستند بی‌بی‌سی در باره صادق قطب‌زاده
منطق نظام جبار در تمام تاریخ این بوده که برای توجیه خود باید بر جویی از خون استوار بماند، این منطق را ماکیاولی در دیسکورسی یا همان گفتارها، داستایفسکی در جنایت و مکافات، هانا آرنت در توتالیتاریانیسم، مانس اشپربر در نقد و تحلیل جباریت، روی مدودوف در کتاب در دادگاه تاریخ و آرتور کویستلر در قالب رمانی به نام ظلمت در نیمروز شرح داده است. در همه اینها طبیعت بی‌رحم فرد جبار ترسیم شده و در برخی از آنها مثل ظلمت در نیمروز که بر اساس واقعیت نوشته شده، به متهم تلقین می‌کردند که واقعاً گناهکار است و خود متهم هم این موضوع را جدی می‌گرفت و علیه خویش اعتراف می‌کرد. در تمام تاریخ جهان وضع به همین منوال بوده، رقیب به هر شکل ممکن با خشونتی که بالاتر از آن قابل تصور نیست باید حذف می‌شد تا راه برای ادامه حکمرانی جبار باز بماند.
پخش مستندی در باره سرنوشت تراژیک صادق قطب‌زاده بار دیگر بیننده را به فضای رعب‌انگیز دهه شصت هدایت کرد، فضائی که اعتراف کردن علیه خود رواج فراوان داشت و البته همان زمان هم معلوم بود این اعترافات چگونه به زور داغ و درفش گرفته می‌شود تا متهم را به جایی برسانند که مقابل دوربین تلویزیون علیه خود اقامه دعوی کند. استالین به همین شیوه بوخارین، رادک، کامنف، زینوویف، دژرنیسکی و تروتسکی را که همه از نظریه‌پردازان و رهبران انقلاب بلشویکی بودند، نابود کرد. مائوتسه تونگ انقلاب فرهنگی را علیه لیوشائو چی رئیس جمهور چین، به همین شکل سامان داد و در دهه شصت در ایران هم از همین روش‌ها برای حذف دیگران استفاده شد.
صادق قطب‌زاده بیشترین خدمت را به آیت‌الله خمینی کرد، باعث شد تا او در سطح جهان مطرح شود، در این بین کسانی مثل ابوالحسن بنی صدر در فرانسه و ابراهیم یزدی در امریکا، به همین شکل برای پیشرفت کار او اقدام کردند. آیت الله خمینی در تمام طول زندگی سیاسی قبل از انقلاب خود، حتی یک بار از دکتر محمد مصدق هم نامی نبرد، تا چه رسد به اینکه از او به نیکی یاد کند؛ بعد از انقلاب هم که نام برد، او را نامسلمان دانست، یعنی برای رسیدن به پشت بام قدرت، حاضر بود هر ارزشی را زیرپا گذارد. به راستی که این از شگفتی‌های تاریخ معاصر ایران است که چگونه روشنفکرانی که رهرو راه مصدق بودند، دست بیعت به کسی دادند که در جوانی کتاب کشف اسرار را نوشته بود، در میانسالی به فدائیان اسلام و اندیشه‌های ارتجاعی آنها ایمان داشت و علیه نهضت ملی فعالیت کرده بود و از دهه‌های چهل و پنچاه شمسی یا علیه رأی دادن زنان و حمایت از ملاکین وارد میدان سیاست شده بود و یا اینکه ابائی نداشت برخی نیروهای مبارز را عوامل ساواک معرفی کند و هر نیروی روشنفکری را رقیب بالقوه خود محسوب نماید.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/73981
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment