چگونه زنان برای لیبریا صلح آفریدند؟
.
برای لیبریایی‌ها، سال ۲۰۰۳، چهاردهمین سال جنگ‌های خونین و بی‌رحمانه داخلی بود. پرزیدنت چارلز تیلور که پس از کودتای سال ۱۹۸۹ به قدرت رسید، با چالش بزرگی برای کنترل کشور روبرو شد، کشوری که توسط گروه‌های شورشی تقسیم شده بود.
.
در جریان چالش‌های نژادی داخلی، هم رژیم دیکتاتوری تیلور و هم شورشیان، آزارها و خشونت‌های جدی بر مردم لیبریا تحمیل کردند. تا سال ۲۰۰۲، بیش از ۲۰۰ هزار نفر از مردم، جان خود را از دست داده و یک سوم جمعیت کشور آواره شده بودند.
.
گرچه کمتر لیبریایی بود که از عواقب جنگ مصون مانده باشد، ولی بیشترین لطمات و آسیب‌ها متوجه زنان بود. تقریبا تمامی جنگ‌جویان مسلح را مردان تشکیل می‌دادند و زنان و دختران مرتبا با آزارهای جنسی و تجاوز روبرو بودند. برخی از آنها ربوده شده، مورد آزار قرار گرفته و وادار به کار اجباری می‌شدند و یا آنها را وادار به ازدواج با شورشیان می‌کردند.
.
زنان لیبریایی در دوران جنگ باید عذاب اجیر شدن اجباری فرزندان خود توسط نیروهای مسلح را تحمل می‌کردند. چند روز بعد این مردان جوان به دهکده خود برمی‌گشتند و در حالی که به مواد مخدر معتاد شده بودند، وادار به اعدام اعضای خانواده خود می‌شدند. زنان باید درد دیدن دختران جوان خود، که شب به عنوان برده جنسی و روز به عنوان جنگجو به کار گرفته می‌شدند را تحمل کنند... زنان مجبور بودند بنشینند و نظاره کنند که چگونه شوهران و پدران‌شان را می‌برند. اکثر این مردان را می‌کشتند و حتی برخی از آنها را تکه تکه می‌کردند.
.
زنان لیبریایی که قادر به تحمل جنگ برای یک سال دیگر نبودند، در آوریل ۲۰۰۳، دست به مبارزه بدون خشونت برای رسیدن به صلح زدند. آنها حول این گفته رهبر خود، لیما گبووی، متحد شدند: «ما سرنوشت این کشور کوچک را در دستان خود می‌گیریم».
.
هدف کمپین کنش توده‌ای زنان لیبریا برای صلح، خلق یک جنبش صلح‌خواهی منحصر به زنان بود. کمپین زنان سه هدف اساسی داشت: درگیری‌ها فورا و بدون قید و شرط به آتش‌بس منجر شوند، مذاکرات صلح بین دولت و نیروهای شورشی آغاز شود، و نیروهای بین‌المللی برای دخالت در لیبریا وارد میدان شوند. جنبش، جهت‌گیری سیاسی نمی‌کرد و هدف آن صلح مطلق بود. این جنبش توانست تا حدود زیادی به اهداف خود دست پیدا کند.
.
اثرات این جنبش، زمانی خود را نشان داد که در سال ۲۰۱۱، صلح نوبل را به سه فعال زن دادند: توکل کارمن از یمن، و الن جانسون سیرلیف و لیما گبووی از لیبریا.درباره آن بیشتربخوانید
.
https://bit.ly/2QPYrEG
#مطالعه_موردی #توانا #آموزشکده_توانا
.
@Tavaana_TavaanaTech
.
برای لیبریایی‌ها، سال ۲۰۰۳، چهاردهمین سال جنگ‌های خونین و بی‌رحمانه داخلی بود. پرزیدنت چارلز تیلور که پس از کودتای سال ۱۹۸۹ به قدرت رسید، با چالش بزرگی برای کنترل کشور روبرو شد، کشوری که توسط گروه‌های شورشی تقسیم شده بود.
.
در جریان چالش‌های نژادی داخلی، هم رژیم دیکتاتوری تیلور و هم شورشیان، آزارها و خشونت‌های جدی بر مردم لیبریا تحمیل کردند. تا سال ۲۰۰۲، بیش از ۲۰۰ هزار نفر از مردم، جان خود را از دست داده و یک سوم جمعیت کشور آواره شده بودند.
.
گرچه کمتر لیبریایی بود که از عواقب جنگ مصون مانده باشد، ولی بیشترین لطمات و آسیب‌ها متوجه زنان بود. تقریبا تمامی جنگ‌جویان مسلح را مردان تشکیل می‌دادند و زنان و دختران مرتبا با آزارهای جنسی و تجاوز روبرو بودند. برخی از آنها ربوده شده، مورد آزار قرار گرفته و وادار به کار اجباری می‌شدند و یا آنها را وادار به ازدواج با شورشیان می‌کردند.
.
زنان لیبریایی در دوران جنگ باید عذاب اجیر شدن اجباری فرزندان خود توسط نیروهای مسلح را تحمل می‌کردند. چند روز بعد این مردان جوان به دهکده خود برمی‌گشتند و در حالی که به مواد مخدر معتاد شده بودند، وادار به اعدام اعضای خانواده خود می‌شدند. زنان باید درد دیدن دختران جوان خود، که شب به عنوان برده جنسی و روز به عنوان جنگجو به کار گرفته می‌شدند را تحمل کنند... زنان مجبور بودند بنشینند و نظاره کنند که چگونه شوهران و پدران‌شان را می‌برند. اکثر این مردان را می‌کشتند و حتی برخی از آنها را تکه تکه می‌کردند.
.
زنان لیبریایی که قادر به تحمل جنگ برای یک سال دیگر نبودند، در آوریل ۲۰۰۳، دست به مبارزه بدون خشونت برای رسیدن به صلح زدند. آنها حول این گفته رهبر خود، لیما گبووی، متحد شدند: «ما سرنوشت این کشور کوچک را در دستان خود می‌گیریم».
.
هدف کمپین کنش توده‌ای زنان لیبریا برای صلح، خلق یک جنبش صلح‌خواهی منحصر به زنان بود. کمپین زنان سه هدف اساسی داشت: درگیری‌ها فورا و بدون قید و شرط به آتش‌بس منجر شوند، مذاکرات صلح بین دولت و نیروهای شورشی آغاز شود، و نیروهای بین‌المللی برای دخالت در لیبریا وارد میدان شوند. جنبش، جهت‌گیری سیاسی نمی‌کرد و هدف آن صلح مطلق بود. این جنبش توانست تا حدود زیادی به اهداف خود دست پیدا کند.
.
اثرات این جنبش، زمانی خود را نشان داد که در سال ۲۰۱۱، صلح نوبل را به سه فعال زن دادند: توکل کارمن از یمن، و الن جانسون سیرلیف و لیما گبووی از لیبریا.درباره آن بیشتربخوانید
.
https://bit.ly/2QPYrEG
#مطالعه_موردی #توانا #آموزشکده_توانا
.
@Tavaana_TavaanaTech
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment