هر روزکه خورشید
از خوابِ بی‌پایانِ شب
برمی‌خیزد،
چشم‌هایت
نخستین نغمه‌ی روشنایی‌اند
آفتاب را
به کبوترانِ صلح می‌سپارند
ابرهایِ باران‌زده را
به خدایِ رنگین‌کمان
و پاییز را
به درختانِ برهنه‌ی امید.
دستانت
مرزِ میانِ بودن و دلتنگی‌اند
و قلبِ من
میراثی از هزار سالِ عشقِ بی‌نامِ انسان،
که هنوز
با نگاهِ تو
تپیدن را
یاد می‌گیرد.
مینو پناهپور
#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing