مردم همیشه فریاد میزنند که میخواهند آیندهای بهتر بسازند، این حقیقت ندارد.
«آینده» خلائی است بیعاطفه نسبت به همه، «گذشته» سرشار از زندگی است. دوست دارد آزارمان بدهد و به ستوهمان بیاورد. تحریکمان میکند، به ما ناسزا میدهد، وسوسهمان میکند که ویرانش کنیم یا دوباره آنرا رنگ بزنیم.
مردم فقط به این دلیل است که میخواهند ارباب آینده بشوند، که گذشتهشان را تغییر بدهند. آنها برای دسترسی به لابراتوارهایی که در آن عکسها دستکاری میشوند و زندگینامهها و تاریخها بازنویسی میشوند، میجنگند.
( کتاب ِخنده و فراموشی | نوشته : میلان کوندرا | ترجمه : فروغ پور یاوری، نشر روشنگران )
@renaissancetranslate