نزدیک دانشگاه
اگر چیزی در خواهرزاده‌ام باشد که دوست داشته باشم، آن است که برای حرف زدن عجله نمی‌کند. از زمان رسیدن، هنوز دهانش را باز نکرده، اما وقتی این کار را می‌کند، برای حرف‌های خوب است. اینجا بسیار خطرناک نیست؟ گاهی بله، وقتی دولت بیان می‌کند که خیلی آرام هستیم، آشوب‌گرهایی می‌فرستند تا دانشجویان را تحریک کنند. چگونه این کار را می‌کنند؟ از یک هفته قبل، پلیس‌ها می‌رسند. سریعاً رهبرانی را استخدام می‌کنند. سپس، منتظر بهترین لحظه می‌مانند. می‌دانیم وقتی عمل می‌کنند که دوشنبه صبح روی لاستیک‌های در حال سوختن در حیاط دانشکده می‌پریم. دولت ظاهراً گروهی را برای برقراری نظم می‌فرستد. از تلویزیون نیز می‌آیند. آشوب‌گران که پشت پنجره‌ها هستند، تظاهر می‌کنند که به پلیس‌های مخفی در پارک شلیک می‌کنند. یک یا دو نفرشان را زخمی می‌کنند، اما نه چندان شدید؛ این کار می‌تواند گروه دولتی را به جبران وا دارد. پنج دقیقه بعد، تانک‌ها می‌رسند. و شما چه کار می‌کنید؟ قبلاً هیچ. تحمل می‌کردیم. اما در نهایت تکنیکش را فهمیدیم. سیستم کوچکی را که به نظر برای اکنون کاربرد دارد، مد نظر قرار دادیم. به‌محض اینکه لاستیک‌ها را در آتش می‌بینیم، رها می‌کنیم و آن‌ها را همانجا با خودشان می‌گذاریم. آن‌ها از آن بالا تیر می‌زنند، فکر می‌کنند هنوز در محیط هستیم. خوشبختانه آن‌ها نادان‌اند، اما با ارزیابی در روز دیگر خاتمه می‌دهند.
لحن بی‌تفاوتش مرا می‌ترساند. به نظر می‌رسد هیچ‌گونه اهمیتی برای آنچه ممکن است برایش پیش بیاید، قائل نیست. اندک لبخندی به‌هنگام ارزیابی دقیق رخدادها دارد. ادامه می‌دهد؛ به هر روی، نمی‌دانم چرا این‌قدر تلاش می‌کنند چوب لای چرخمان بگذارند تا کسی نخواهد اینجا بماند. اگر آن‌ها نمی‌خواهند ما را ببینند، ویزای آمریکا به ما بدهند و این دانشگاه سریعاً خالی می‌شود. این جوانان دانشجو به نظرم ناامید‌تر از دانشجوهای زمان من به نظر می‌آیند. به هر حال دوالیه* بود، تونتون ماکوت‌ها** بودند و سال‌های سیاه و پلیس خون‌خوار رژیم بربر. این تلخی شاید از آنجایی می‌آید که به تغییر بعد از رفتن پاپادک اعتقاد داشتند. هیچ چیز بدتر از امیدی بربادرفته نیست.
* رئیس‌جمهور فرانسوا دوالیه (François Duvalier) مشهور به پاپادک (Papa Doc)، دیکتاتور هاییتی و پدر دیکتاتور بعدی، ژان کلود دوالیه (Jean-Claude Duvalier) مشهور به به‌به دک (Bébé Doc)
** Tontons macoutes
اعضای شبه‌نظامی «داوطلبان امنیت ملی» (Volontaires de la Sécurité Nationale, VSN) که به‌دنبال حمله‌ای به رئیس‌جمهور دوالیه در 29 ژوئیه 1958 این نیرو را تشکیل دادند و هیچ‌گونه حقوقی نمی‌گرفتند. این داوطلبان در زمان پسر او نیز وجود داشتند.
معمای بازگشت
(برنده جایزه رمان مدیسی)
دنی لافریر
ترجمه از فرانسوی: علی نساجی زواره
https://t.me/arshivefarhikhtegan/618
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
اگر چیزی در خواهرزاده‌ام باشد که دوست داشته باشم، آن است که برای حرف زدن عجله نمی‌کند. از زمان رسیدن، هنوز دهانش را باز نکرده، اما وقتی این کار را می‌کند، برای حرف‌های خوب است. اینجا بسیار خطرناک نیست؟ گاهی بله، وقتی دولت بیان می‌کند که خیلی آرام هستیم، آشوب‌گرهایی می‌فرستند تا دانشجویان را تحریک کنند. چگونه این کار را می‌کنند؟ از یک هفته قبل، پلیس‌ها می‌رسند. سریعاً رهبرانی را استخدام می‌کنند. سپس، منتظر بهترین لحظه می‌مانند. می‌دانیم وقتی عمل می‌کنند که دوشنبه صبح روی لاستیک‌های در حال سوختن در حیاط دانشکده می‌پریم. دولت ظاهراً گروهی را برای برقراری نظم می‌فرستد. از تلویزیون نیز می‌آیند. آشوب‌گران که پشت پنجره‌ها هستند، تظاهر می‌کنند که به پلیس‌های مخفی در پارک شلیک می‌کنند. یک یا دو نفرشان را زخمی می‌کنند، اما نه چندان شدید؛ این کار می‌تواند گروه دولتی را به جبران وا دارد. پنج دقیقه بعد، تانک‌ها می‌رسند. و شما چه کار می‌کنید؟ قبلاً هیچ. تحمل می‌کردیم. اما در نهایت تکنیکش را فهمیدیم. سیستم کوچکی را که به نظر برای اکنون کاربرد دارد، مد نظر قرار دادیم. به‌محض اینکه لاستیک‌ها را در آتش می‌بینیم، رها می‌کنیم و آن‌ها را همانجا با خودشان می‌گذاریم. آن‌ها از آن بالا تیر می‌زنند، فکر می‌کنند هنوز در محیط هستیم. خوشبختانه آن‌ها نادان‌اند، اما با ارزیابی در روز دیگر خاتمه می‌دهند.
لحن بی‌تفاوتش مرا می‌ترساند. به نظر می‌رسد هیچ‌گونه اهمیتی برای آنچه ممکن است برایش پیش بیاید، قائل نیست. اندک لبخندی به‌هنگام ارزیابی دقیق رخدادها دارد. ادامه می‌دهد؛ به هر روی، نمی‌دانم چرا این‌قدر تلاش می‌کنند چوب لای چرخمان بگذارند تا کسی نخواهد اینجا بماند. اگر آن‌ها نمی‌خواهند ما را ببینند، ویزای آمریکا به ما بدهند و این دانشگاه سریعاً خالی می‌شود. این جوانان دانشجو به نظرم ناامید‌تر از دانشجوهای زمان من به نظر می‌آیند. به هر حال دوالیه* بود، تونتون ماکوت‌ها** بودند و سال‌های سیاه و پلیس خون‌خوار رژیم بربر. این تلخی شاید از آنجایی می‌آید که به تغییر بعد از رفتن پاپادک اعتقاد داشتند. هیچ چیز بدتر از امیدی بربادرفته نیست.
* رئیس‌جمهور فرانسوا دوالیه (François Duvalier) مشهور به پاپادک (Papa Doc)، دیکتاتور هاییتی و پدر دیکتاتور بعدی، ژان کلود دوالیه (Jean-Claude Duvalier) مشهور به به‌به دک (Bébé Doc)
** Tontons macoutes
اعضای شبه‌نظامی «داوطلبان امنیت ملی» (Volontaires de la Sécurité Nationale, VSN) که به‌دنبال حمله‌ای به رئیس‌جمهور دوالیه در 29 ژوئیه 1958 این نیرو را تشکیل دادند و هیچ‌گونه حقوقی نمی‌گرفتند. این داوطلبان در زمان پسر او نیز وجود داشتند.
معمای بازگشت
(برنده جایزه رمان مدیسی)
دنی لافریر
ترجمه از فرانسوی: علی نساجی زواره
https://t.me/arshivefarhikhtegan/618
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment