‌.
¤ بودن بدونِ بودن؟ می‌توانید بیش‌تر توضیح بدهید؟
کیارستمی: در فیلم‌های این چنینی (باد ما را خواهد برد) ما به‌عنوان بیننده می‌توانیم بر اساس تجربیات‌مان چیز‌هایی خلق کنیم، چیزهایی که نمی‌بینیم، چیزهایی که دیده نمی‌شوند. در این فیلم یازده شخصیت وجود دارد که دیده نمی‌شوند. آخرِ فیلم می‌دانید که آن‌ها را ندیدید، اما حس می‌کنید می‌دانید چه کسانی بودند و چطور آدم‌هایی بودند. من می‌خواهم سینمایی خلق کنم که بدون نشان دادن، چیزی را نشان دهد. این با بیش‌تر فیلم‌های این روزها فرق دارد که سرشتی نمایشی دارند، زیرا آن‌قدر نمایانگرند که فرصت تصور کردن را از بیننده می‌گیرند. هدف من این است که این فرصت را به بیننده بدهم که تا جایی که می‌تواند از طریق خلاقیت و تخیل در ذهنش چیزی خلق کند. می‌خواهم به اطلاعات پنهانی که درون‌تان وجود دارد و شاید خودتان هم از وجودش خبر نداشتید تلنگر بزنم. در زبان فارسی برای وقتی که کسی با دقت به چیزی نگاه می‌کند ضرب‌ المثلی داریم: «دو تا چشم داشت، دوتا هم قرض کرد.» چیزی که من می‌خواهم به تصویر بکشم آن دو چشم قرضی است؛ چشمانی که بیننده قرض می‌کند تا آن‌چه خارج از صحنه‌ است را ببیند، تا آن‌چه هست و نیز آن‌چه نیست را ببیند.
‌
از گفت‌وگوی نشریه‌ی «فیلم کامنت» با عباس کیارستمی در سال ۲۰۰۰ در حاشیه‌ی جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم سان فرانسیسکو، در این سال داورانِ جشنواره‌ی فیلم سان فرانسیسکو، جایزه‌ی ویژه‌ی «آکیرا کوروساوا» را به عباس کیارستمی برای یک عمر فعالیت هنری اهدا کردند که او هم جایزه‌اش را به بهروز وثوقی تقدیم کرد. در سال قبل از آن، کیارستمی با فیلم «باد ما را خواهد برد» توانسته بود جایزه‌ی ویژه‌ی هئیت داوران جشنواره‌ی ونیز را به دست بیاورد و به‌عنوان بهترین فیلم‌ساز دهه‌ی نود میلادی توسط نشریه‌ی «فیلم کامنت» انتخاب شود.
‌