🔹تاریخ امریکا
تاریخ مدرنیتۀ سیاسی
🇺🇸🇺🇸
به گفته [لوئیس] هارتز دلیل متفاوت بودن آمریکا این بود که برخلاف اروپا یک ساختار طبقاتی فئودالی نداشت. آمریکای شمالی، که سکونت در آن (حداقل برای اروپایی‌ها) تازه آغاز شده بود، سرزمینی با فرصت‌های برابر به حساب می‌آمد که در آن وضع زندگی فرد نسبت مستقیمی با کار و استعداد او داشت.

⚖️با توجه به اندک بودن نابرابری‌های موروثی تقاضایی برای تأسیس یک دولت قدرتمند که ثروت را بازتوزیع کند صورت نمی‌گرفت. در عوض این باور لیبرالی جان لاک بسیار رایج بود که افراد آزادند به نفع خود عمل کنند. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار تنها گروه‌هایی بودند که با محدودیت‌هایی در تحرک اجتماعی (رشد در سلسله‌مراتب اجتماعی) مواجه بودند و لذا بیشتر از دیگران شکل‌گیری دولتی قوی را درخواست کردند که بتواند منافع آنها را تأمین کند، تقاضائی مشابه خواست طبقه‌ی کارگر سفیدپوست در اروپا.

هرچند هارتز درست می‌گفت که جمعیت سفیدپوستان آمریکا مثل اروپا به طبقات اجتماعی مختلف تقسیم نشد، اما در آمریکای سال‌های نخست تحصیلات و شغل باعث تمایز طبقاتی بود. کمااینکه در نیویورک و بوستون یک طبقه‌ی نخبه‌ی تاجر – بانکدار و در ویرجینیا یک آریستوکراسی زمین‌دار شکل گرفت.

سطح عالی بخش عمومی ملی در دوران پس از تصویب قانون اساسی در سال ۱۷٨٩ «حکومت عالی‌جنابان» توصیف شده است، که چندان با حکومت موجود در بریتانیای اوائل قرن نوزدهم تفاوت نمی‌کرد. شاید بتوان این حکومت را حکومت دوستان جورج واشنگتن دانست، زیرا اولین رئیس‌جمهور آمریکا مردانی همانند خود را، که دارای توانمندی خوب و متعهد به خدمت در نظام اداری بودند به کار گماشت.

در دوران جان آدامز، ۷۰ درصد و در دوران جفرسون ۶۰ درصد پدران مقامات بلندپایه از میان اعیان زمین‌دار، تجار یا متخصصان بودند. امروزه بسیاری از مردم آرزوی کیفیت رهبران سیاسی زمان تأسیس آمریکا، مهارت منطقی‌شان که در مقالات فدرالیست ظهور دارد، و توانائی آنان در تامل پیرامون نهادها در یک چشم‌انداز بلندمدت را دارند.

✔️یکی از دلایل وجود چنین رهبران قوی آن بود که در آن زمان آمریکا نه یک دموکراسی کامل، بلکه جامعه‌ای سخت نخبه‌گرا بود و بسیاری از رهبران آن فارغ‌التحصیل دانشگاه هاروارد یا ییل به حساب می‌آمدند. اغلب آنها، مثل نخبگان بریتانیا از زمان تحصیل، دوران مشارکت در انقلاب و هنگام تهیه پیش‌نویس قانون اساسی آشنایی شخصی با هم داشتند.

📚نظم و زوال سیاسی، فرانسیس فوکویاما
@cafe_andishe95

Comments

Be the first to add a comment