بی‌تفاوتی، خیانت به انسانیت است

دخترکی فریاد می‌زد...
میان خیابان، زیر آسمانی پر از چشم، اما بی‌نگاه.
دست‌هایی به جانش افتادند،
و من تنها برای نجاتش قدم جلو گذاشتم...
نه قهرمانم، نه شجاع‌ترین،
فقط انسانی بودم که نتوانستم بی‌تفاوت باشم.

سهم من، زخم بود؛
اما سهم آن‌هایی که فقط تماشا کردند،
وجدان خالی‌ست.

ما مردمی شدیم که درد را می‌بینیم
اما صدا را خفه می‌کنیم.
دختران‌مان در خیابان‌ها پرپر می‌شوند
و ما فقط عبور می‌کنیم.

من فرزندم را برای تماشاگر بودن به دنیا نیاوردم...
او را به دنیا آوردم
برای آزاد بودن، برای آزاده بودن،
نه برای از دست رفتن در سکوت،
نه برای خاک شدن زیر نگاه‌های خاموش.
او برای آزادی و آزادگی قدم برداشت
و تا آخرین نفس برای هدفش مقاومت و ایستادگی کرد
اما سهمش از زندگی گلوله ای بود که بر پیشانی اش خورد
پس من نمیتوانم سکوت کنم در مقابل ظلم من مقابل ظلم می ایستم
هرجا که باشد برای سیاوشم ، برای دختران سرزمینم برای تمام مردم آزاده ای که شرف و غیرت را هنوز در وجودشان شعله می کشد

اگر امروز فریاد نزنیم،
فردا نوبت خود ماست؛
و دیگران، مثل ما،
فقط نگاه خواهند کرد...

بیایید دوباره بیدار شویم.
بی‌تفاوتی را کنار بگذاریم.
انسان باشیم،
آزاده بمانیم...
و فریاد بزنیم: «سکوت دیگر بس است»

#سیاوش_محمودی
#سکوت_نمیکنم
✍لیلا مهدوی مادر دادخواه سیاوش محمودی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing