خوشه‌ها می‌رویند
 
عقلِ قدرت کور است
گوشِ قدرت کر
ورنه این‌گونه شتابان
          از چه رو می‌کاشت
                            شعله‌ها را
                                زیر خاکستر
ورنه این‌گونه سراسیمه
              چرا می‌ریخت
                   پای بذر آتش
                                 خون
او نمی‌فهمد که
    آتش و خون يعنی
       
       شعله‌ی نامیرا
گوش کن
در نیستان غوغاست
گوش او اما
                 ناله‌ی یک نی را هم
                          نشنیده ست انگار
کشته‌ها خرمن شد
و سپس با خود برد
             خرمن ما را باد
کشته‌ها افتادند
         مثل گندم این‌جا
           مثل گندم آن‌جا
عقل قدرت کور است
                   که نمی‌فهمد از هر گندم
                          خوشه‌ها می‌روید
در دل هر خوشه
                آرزویی‌ست که گندم آن را پرورده ست
پای قدرت چوبین
دل او لرزان است
خوشه‌ها می‌رویند
خوشه‌ها را کاری
           جز برآوردن رؤیای دل گندم نیست
 
              صدیقه وسمقی
                  دی ماه ۱۳۹۸