هربار که سخنرانی‌ سیاسی می‌شنوم یا سخنرانی‌های رهبران‌مان را می‌‌خوانم، از این که سال‌ها هیچ حرفی که بار انسانی داشته باشد نشنیده‌‌ام، به وحشت می‌افتم.

همیشه همان کلمات است که همان دروغ‌‌ها را تکرار می‌کند و این حقیقت که مردم پذیرای آن‌ها هستند، که خشمِ مردم این دلقک‌های تو خالی را از بین نبرده است، به نظرم دال بر این واقعیت می‌نماید که مردم اهمیتی به این که چگونه بر آنها حکومت شود نمی‌دهند؛ آری راست است، آن‌ها با بخش کاملی از زندگی‌شان و به اصطلاح "علایق حیاتی‌شان" بازی می ‌کنند. آری، بازی.

📕از یادداشت‌های #آلبر_کامو
🖌ترجمه: خشایار دیهیمی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing