بخوانید و متوجه بشید که شاهنشاه آریامهر تا کجا و به چه اندازه به فکر وطن و مردمش بوده که از تصورات یک عده خائن به مملکت و قشر شورشی ۵۷ تی خارج بود.
گزارش یک خیانت :
قبل از انقلاب قراردادی با شرکت ستیران
فرانسه امضا شده بود برای مطالعات ( سند آمایش سرزمین )
طرح آمایش سرزمین شرکت ستیران در سال 1347 شروع شد و در سال 1353 تحویل داده شده که افق آن 25 ساله و تا سال 1378 بود.
نکته‌ای که در این طرح به درستی به آن توجه شده بود
این بود که ایران کشوری خشک است و در فلات مرکزی به منابع آب پایدار دسترسی ندارد و همچنین با این فرض و با توجه به موقعیت ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک ایران و همچنین داشتن ذخایر عظیم نفت و گاز در جنوب ایران جمعیت ایران در پایان طرح یعنی سال 1378 کلا 50 میلیون پیش بینی شده بود و قرار بود از این 50 میلیون جمعیت 25 میلیون آن در سواحل شمالی خلیج فارس ( سواحل مکران ) مستقر شوند.
در این طرح گفته شده بود دلیل این استقرار اولاً موقعیت ترانزیتی مرزهای آبی ایران در خلیج فارس و ثانیاً دسترسی به آب فراوان و پایدار اقیانوس هند به خصوص برای سیستم سرمایشی صنایع که این چنین آبی در داخل سرزمین ایران برای صنایع آب بَر وجود ندارد، ثالثاً وجود انرژی در پهنه سواحل ایران در خلیج فارس است و مضافا قرار شد که سالانه در سواحل مکران 100 میلیون تن محصول ( کشاورزی ، صنعتی ) تولید شود.
در طرح آمایش سرزمین، همچنین گفته شده بود که 25 سال بعد از سال 1378 و در صورت تحقق اهداف می توان 25 میلیون نفر دیگر را در این سواحل مستقر کرد و کلا 50 میلیون نفر را در این سواحل استقرار داد.
در حال حاضر جمعیت کل مناطق ساحلی خلیج فارس به 2 میلیون نفر هم نمی رسد
شرکت ستیران فرانسه، معتقد بود همه فعالیتهای صنعتی باید در این سواحل مستقر شوند، خودروسازیها در کنار ساحل استقرار یابند و حدوداً 100 میلیون تن ظرفیت تولید در این منطقه پیش بینی کرده بودند که 15 میلیون تن آن در شعاع 25 کیلومتری بندرعباس مستقر می شد.
2 میلیون تن از آن15 میلیون تن، همان فولاد بندرعباس بود که بعد از انقلاب رژیم جمهوری اسلامی به منطقه (مبارکه اصفهان) منتقل کرد.
هر نوع فعالیت صنعتی که تصور کنید در آن منطقه دیده شده بود؛ این طرح هم به دنبال استقرار فعالیت در آن منطقه بود و هم استقرار جمعیت که اگر محقق شده بود
شهرهای جنوب ایران وضعیتب به مراتب بهتر از امارات می داشتند و بزرگترین سرمایه گذاری خارجی در کل منطقه خلیج فارس صورت می گرفت و تمام استانهای جنوبی ایران در خدمات مولد، صنایع پیشرفته، کشاورزی مدرن و گلخانه‌ای رکورد دار جهان می شدند.
طرح آمایش سرزمین ستیران در واقع طرح محرومیت زدایی از کشور و به ویژه مناطق جنوبی ایران بود ولی شوربختانه بعد از انقلاب به دلیل بی سوادی، حماقت، ناکارآمدی و البته ماموریت سران جمهوری اسلامی برای ویرانی ایران و ایرانی یکسره بر باد رفت.
سرمایه گذاری های انجام شده همه و همه به دست فراموشی سپرده شد و به دستور مافیای جهانی رژیم منحوس جمهوری اسلامی اجرای این طرح ها و پروژه ها را خیانت به ایران می دانستند و انقلابیگری دستوری، یک توسعه کاملا نامتوازن را در کشور شکل دادند و آب برترین صنایع را در خشکترین استانها مانند ( اصفهان ، یزد ، کرمان ، خراسان رضوی ، سمنان و . . . ) به خدمت گرفتند. نتیجه این خیانت بعد از 43 سال کاملا مشخص است!
توسعه نامتوازن موجب شد از سال 1357 تاکنون بیش از 50% وسعت جنگلهای هیرکانی شمال ایران را از دست بدهیم و نابود شوند.
طی 25 سال اخیر 4,000,000 هکتار از اراضی مستعد کشاورزی ایران عمدتا توسط سپاه دچار تغییر کاربری شده اند و غالبا تبدیل به ویلاسازی و منبع درآمد شده اند.
کشاورزی در ایران رو به نابودی رفت و همین توسعه نامتوازن موجب شد ( دریاچه ارومیه ) کلا خشک شود و ( تالاب گاوخونی ) تبدیل به کانون ریزگرد شود و هزاران مصیبت دیگر که دامان این سرزمین را گرفت!
•••••••••••••••••••••••••••••••••
منبع : حمید رضا رمضانی
کارشناس ارشد آب دماوند…
➖➖➖
JOIN US 👉 PN Telegram / Instagram / Twitter/ Threads/ YouTube
گزارش یک خیانت :
قبل از انقلاب قراردادی با شرکت ستیران
فرانسه امضا شده بود برای مطالعات ( سند آمایش سرزمین )
طرح آمایش سرزمین شرکت ستیران در سال 1347 شروع شد و در سال 1353 تحویل داده شده که افق آن 25 ساله و تا سال 1378 بود.
نکته‌ای که در این طرح به درستی به آن توجه شده بود
این بود که ایران کشوری خشک است و در فلات مرکزی به منابع آب پایدار دسترسی ندارد و همچنین با این فرض و با توجه به موقعیت ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک ایران و همچنین داشتن ذخایر عظیم نفت و گاز در جنوب ایران جمعیت ایران در پایان طرح یعنی سال 1378 کلا 50 میلیون پیش بینی شده بود و قرار بود از این 50 میلیون جمعیت 25 میلیون آن در سواحل شمالی خلیج فارس ( سواحل مکران ) مستقر شوند.
در این طرح گفته شده بود دلیل این استقرار اولاً موقعیت ترانزیتی مرزهای آبی ایران در خلیج فارس و ثانیاً دسترسی به آب فراوان و پایدار اقیانوس هند به خصوص برای سیستم سرمایشی صنایع که این چنین آبی در داخل سرزمین ایران برای صنایع آب بَر وجود ندارد، ثالثاً وجود انرژی در پهنه سواحل ایران در خلیج فارس است و مضافا قرار شد که سالانه در سواحل مکران 100 میلیون تن محصول ( کشاورزی ، صنعتی ) تولید شود.
در طرح آمایش سرزمین، همچنین گفته شده بود که 25 سال بعد از سال 1378 و در صورت تحقق اهداف می توان 25 میلیون نفر دیگر را در این سواحل مستقر کرد و کلا 50 میلیون نفر را در این سواحل استقرار داد.
در حال حاضر جمعیت کل مناطق ساحلی خلیج فارس به 2 میلیون نفر هم نمی رسد
شرکت ستیران فرانسه، معتقد بود همه فعالیتهای صنعتی باید در این سواحل مستقر شوند، خودروسازیها در کنار ساحل استقرار یابند و حدوداً 100 میلیون تن ظرفیت تولید در این منطقه پیش بینی کرده بودند که 15 میلیون تن آن در شعاع 25 کیلومتری بندرعباس مستقر می شد.
2 میلیون تن از آن15 میلیون تن، همان فولاد بندرعباس بود که بعد از انقلاب رژیم جمهوری اسلامی به منطقه (مبارکه اصفهان) منتقل کرد.
هر نوع فعالیت صنعتی که تصور کنید در آن منطقه دیده شده بود؛ این طرح هم به دنبال استقرار فعالیت در آن منطقه بود و هم استقرار جمعیت که اگر محقق شده بود
شهرهای جنوب ایران وضعیتب به مراتب بهتر از امارات می داشتند و بزرگترین سرمایه گذاری خارجی در کل منطقه خلیج فارس صورت می گرفت و تمام استانهای جنوبی ایران در خدمات مولد، صنایع پیشرفته، کشاورزی مدرن و گلخانه‌ای رکورد دار جهان می شدند.
طرح آمایش سرزمین ستیران در واقع طرح محرومیت زدایی از کشور و به ویژه مناطق جنوبی ایران بود ولی شوربختانه بعد از انقلاب به دلیل بی سوادی، حماقت، ناکارآمدی و البته ماموریت سران جمهوری اسلامی برای ویرانی ایران و ایرانی یکسره بر باد رفت.
سرمایه گذاری های انجام شده همه و همه به دست فراموشی سپرده شد و به دستور مافیای جهانی رژیم منحوس جمهوری اسلامی اجرای این طرح ها و پروژه ها را خیانت به ایران می دانستند و انقلابیگری دستوری، یک توسعه کاملا نامتوازن را در کشور شکل دادند و آب برترین صنایع را در خشکترین استانها مانند ( اصفهان ، یزد ، کرمان ، خراسان رضوی ، سمنان و . . . ) به خدمت گرفتند. نتیجه این خیانت بعد از 43 سال کاملا مشخص است!
توسعه نامتوازن موجب شد از سال 1357 تاکنون بیش از 50% وسعت جنگلهای هیرکانی شمال ایران را از دست بدهیم و نابود شوند.
طی 25 سال اخیر 4,000,000 هکتار از اراضی مستعد کشاورزی ایران عمدتا توسط سپاه دچار تغییر کاربری شده اند و غالبا تبدیل به ویلاسازی و منبع درآمد شده اند.
کشاورزی در ایران رو به نابودی رفت و همین توسعه نامتوازن موجب شد ( دریاچه ارومیه ) کلا خشک شود و ( تالاب گاوخونی ) تبدیل به کانون ریزگرد شود و هزاران مصیبت دیگر که دامان این سرزمین را گرفت!
•••••••••••••••••••••••••••••••••
منبع : حمید رضا رمضانی
کارشناس ارشد آب دماوند…
➖➖➖
JOIN US 👉 PN Telegram / Instagram / Twitter/ Threads/ YouTube
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment