🎯 آن‌قدر زندگی را راحت کرده‌ایم که دیگر نیازی به یکدیگر نداریم
— برای فرار از دردسرهای کوچک، ارتباطمان با دیگران را قربانی می‌کنیم

♦️جولی بک، آتلانتیک — بسیاری از فناوری‌های جدید زندگی را برایمان آسان‌تر کرده‌اند، اما درعین‌حال ما را از یکدیگر دورتر کرده‌اند. برای مثال، شرکت اوبر در سال ۲۰۱۹، با توجه به اینکه بسیاری از مسافران تمایلی به گپ‌وگفت با راننده ندارند، قابلیتی معرفی کرد که به آن‌ها اجازه می‌داد با پرداخت هزینۀ بیشتر، «سفر در سکوت» را انتخاب کنند. اما اغلب همین تعاملات کوتاه و روزمره، مثل چند کلمه هم‌صحبت‌شدن با دیگران، نقش مهمی در شکل‌گیری احساس تعلق عمیق به جامعه دارند.

♦️ گِیب بولارد، روزنامه‌نگار، در کتاب جدیدش با عنوان «علیه راحتی» می‌نویسد که تلاش بی‌وقفۀ ما برای سریع‌تر و آسان‌ترکردن کارها، هزینه‌های پنهانی دارد. با خواندن کتابش متوجه شدم که بخش بزرگی از این هزینه‌ها درواقع اجتماعی‌اند. برای مثال، حالا که می‌توانیم همه‌جا موسیقی گوش کنیم، بسیاری از ما مسیر رفت‌وآمدمان را با گوش‌دادن به موسیقی می‌گذرانیم، اما در عوض فرصت هم‌صحبت‌شدن با همسایه‌ها و غریبه‌هایی را که در راه می‌بینیم از دست می‌دهیم.

♦️سرویس‌هایی مانند اوبر و لیفت هم جای آن روزهایی را گرفته‌اند که دوستانمان ما را به مقصد می‌رساندند یا مجبور بودیم از وسایل حمل‌ونقل عمومی استفاده کنیم و در مسیر با دیگران هم‌صحبت شویم. به همین ترتیب، سفارش اینترنتی و تحویل کالا درِ خانه باعث شده کمتر به رستوران‌های محلی برویم یا در فروشگاه‌ها وقت بگذرانیم. بااین‌حال، بولارد قبول ندارد که ناچاریم این انزوا را به‌عنوان بهای راحت‌ترشدن زندگی بپذیریم، هرچند راه‌حل ساده و فوری‌ای هم برای رهایی از آن ارائه نمی‌دهد.

♦️به گمان من، هرکدام از ما با کارهای ساده‌ای می‌توانیم به بهترشدن حال‌وهوای جمعی کمک کنیم. مثلاً هدفون را از گوشمان برداریم و به همسایه‌ها سلام کنیم، یا به‌جای سفارش غذا، با دوستانمان برای شام قرار بگذاریم. این کارهای کوچک نه‌تنها همان لحظه فرصتی برای ارتباط با دیگران فراهم می‌کنند، بلکه در بلندمدت نیز به شکل‌گیری جامعه‌ای صمیمی‌تر و به‌هم‌پیوسته‌تر کمک می‌کنند.

🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «One Reason People Are Spending So Much Time Alone» نوشتۀ جولی بِک است که در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶ در آتلانتیک منتشر شده است.ترجمان