بانک آمریکای شمالی (اولین بانکی که در عمل نقش بانک مرکزی را در ایالات متحده ایفا کرد) در سال ۱۷۸۱ با سکه‌هایی که از دولت فرانسه به دست آورده بود فعالیت خود را آغاز کرد. بانک ماساچوست هم قبل از شروع به کار، مبلغ ۲۵۳ هزار دلار از کل سرمایه‌ی ۳۰۰ هزار دلاری خود را جمع‌آوری کرده بود.‌ با این حال، فلزات گرانبها در کشور چندان عرضه‌ای نداشت و وقتی تعداد بانکها رو به افزایش گذاشت پایبندی به این اصل محافظه‌کارانه غیرممکن گشت. همیلتن پی برد که تاسیس یک بانک ملی بزرگ بر پایه‌ی سکه‌های طلا و نقره غیرممکن است، و بر همین اساس، با الگو گرفتن از بانک انگلند در سال ۱۷۹۰ صلاح را در استفاده از اوراق بهادار دولتی دانست. به این ترتیب، اساسنامه‌ی اولین بانک ایالات متحده مقرر کرد که فقط دو میلیون دلار یا یک چهارم سرمایه‌ای که افراد پذیره‌نویسی کرده بودند باید به صورت طلا و نقره و مابقی در قالب اوراق دولتی پرداخت شوند. حتی پرداخت اقساطی را برای این مبلغ نسبتا ناچیز مجاز کردند و بانک این اجازه را یافت تا با پرداخت ۴۰۰ هزار دلار شروع به فعالیت کند. این روش در سال ۱۸۱۶ برای تامین سرمایه‌ی دومین بانک ایالات متحده تکرار شد. تقریبا در تمام اساسنامه‌های محلی مقرر شد که دولت باید پرداخت بخشی از سرمایه را تقبل کند اما این تعهد پرداخت لزوما به این معنا نبود که واقعا باید پول پرداخت کرد، بلکه منظور بیشتر پرداخت در قالب سهام و اوراق قرضه بود. دولت ایالات متحده که دو میلیون دلار از سهام اولین بانک را پذیره‌نویسی کرده بود، یعنی تعهد پرداخت آن را پذیرفته بود، مبلغ متعهد شده را از بانک قرض گرفت. اما بانک که پولی برای وام دادن نداشت اعتباری به مبلغ دو میلیون دلار در دفاترش به نام دولت ثبت کرد و ۶ درصد آن را پرداخت کرد. در سال ۱۷۹۳، دولت برای سومین مرتبه و این بار مبلغ یک میلیون دلار از سرمایه‌ی بانک پنسیلوانیا را در قالب سهام دولت ایالات متحده پذیره‌نویسی کرد و دوباره در سال ۱۸۰۳ که داشت این اوراق را با تنزیل قیمت می‌فروخت از این امتیاز استفاده کرد. در سال ۱۸۱۱، اساسنامه‌ی بانک آمریکا در نیویورک با سرمایه‌ای به مبلغ ۶ میلیون دلار امکان پذیره‌نویسی پنج میلیون دلار در سهام بانک ایالات متحده را فراهم و تنها یک میلیون دلار پول نقد مطالبه کرد.

✅ @karkhoone