«این جانب در تحریض و تشویق، نخستین نارنجک تسلیم به تمدن فرنگی را در چهل سال قبل بی‌پروا انداختم».

این جمله ی مهجور و کمتر ذکر شده از سید حسن تقی زاده است در سال های پایانی عمر. جمله ای سرشار ندامت از غربگرایی . تقی زاده همان کسی ست که در جوانی گفته بود : باید از فرق سر تا نوک پا غربی شویم. او آن قدر پیش رفته بود که می خواست الفبای فارسی را به لاتین تبدیل کند که محمد علی فروغی (ذکاء الملک) اجازه نداد.

باری ، چرا همگان ، چه دشمنان فروغی و چه به ظاهر دوستدارانش ، اصرار دارند او را با جمله "از فرق سر تانوک پا غربی شدن" به یاد آورند؟
این بر می گردد به رذیله های سیاست زدگی ، دروغگویی ، سیاه و سفید دیدن ، تخریب کردن و بت ساختن در میان هر دو طیف عمده فکری در ایران. یک عده به یک هیولا به اسم تقی زاده ی غربزده ی بی هویت برای تخریب و بی حیثیت کردن روشنفکری دانشگاهی نیاز دارند تا تفکر سنتی میرزا بنویسی را بر تمام شئون علوم انسانی حتی بر دانشگاه سیطره دهند .
دسته دیگر نیز یک تقی زاده ی ضد سنت ، ضد دین و ضد فرهنگ خودی نیاز دارند تا به نام او هر خودباختگی و دیاثت فکری را که شهواتشان را ارضا می کند ، پیش ببرند.

هر "رجل تاریخی" در دستان ما یا چماقی ست برای سر کوفتن ؛ یا اهرمی ست برای استفاده در روزمرگی های سیاسی...
@zahrdaroo