دیکتاتورها تمایلی جنون‌آسا به نظم مطلق و یکپارچگی دارند و در این راه از هیچ کاری فروگذار نمی‌کنند. اما همیشه رخنه‌ای هست. همیشه موریانه‌ای هست که عصایت را بجود، حتّا اگر «سلیمان» باشی. هر قدرتی، هر چند قدَر، روزی از هم می‌پاشد و فرومی‌ریزد. این بخش جدایی‌ناپذیر « قانونِ قدرت» است و مضحکه‌ای است فروپاشیِ‌ قدرت؛ چرا که هیچ قدرتی، فروپاشی‌اش را نمی‌پذیرد تا زمانی‌که فرونپاشد.

بخشی از نوشته‌ی خالد رسول‌پور
@designmanufacturing