#الف
🔸مرگ درفلسطین!
▫️شورای سردبیری: جهان درتغییر را بابسیاری ازرخدادها میتوان تشخیص داد ویکی ازبرجسته‌ترین این رخدادها افول انقلاب ومبارزه درفلسطین ونقش کاهنده آن درتقویت گرایشها ورفتارمبارزاتی بویژه درمنطقه خاورمیانه است. این کاهش مدتهاست ازنقطه عطف گذشته وبه نظر میرسد به حضیض مبارزه درفلسطین رسیده‌ایم: وقتی دولت فلسطینی مخالف سیاسی خود راباضرب وشتم ازخانه بیرون میکشد، به بازداشتگاه نامعلوم میبرد و جنازه‌ای شکنجه شده تحویل خانواده‌اش میدهد، بازهم میتوان ازآرمان فلسطین حرف زد؟ بسیاری ازایرانیها ، حتی آنها که زمانی حساسیت بنیادین درباره حقوق ملت فلسطین دردل داشتند، حتی ازمرگ نزاربنات به دست شکنجه‌گران درزندانهای دولت خودگردان فلسطین درهفته گذشته خبرنشدند. حق دارند؛ ماراکه این همه جنازه تحویلی اززندان روی دستمان است باکشته‌شده فلسطینی چه کار؟
فقط دولت خود گردان نیست که زورش را علیه شهروندان فلسطینی به کار گرفته است ؛ حماس ، تشکیلاتی که ادعا میکند فقط اوست که اراده مبارزه با اشغالگری اسرائیل دارد کم از تشکیلات خودگردان ندارد. سرکوب طرفداران تشکیلات خودگردان(به جرم نمازخواندن نمادین در خیابان) ومردم معترض به رفتار وسیاست حماس در نوارغزه که شعار"بگذارید زندگی کنیم" آنها نشان میداد ازشبه‌دولت حماس دراین بخش راضی نیستند به اندازه آخرین نظر سنجی در ساحل غربی نشان داد هردو دولت فلسطینی علیه منافع مردم فلسطین عمل میکنند. نظر سنجی اخیر نشان داده ازهر ۵ فلسطینی ۴نفر آنها با دولت محمود عباس مخالفند.
چرا در فلسطین چنین شد؟ چگونه سازمان آزادیبخش فلسطین سلاح به سوی فلسطینیها برگرداند؟ ما از داستان فلسطین چه می آموزیم؟ اجازه بدهید برای آشنایی جوانترها اندکی به گذشته دوربرگردیم.
حدود نیم قرن پیش، مساله فلسطین یکی از پیشرانه های مبارزه باهمه رژیمهای ضد مردمی بود. ملت مظلومی بودند که اسراییل آنها را از سرزمینشان رانده بود، آواره وپناهنده بودند، شاه اردن آنها رامیکشت، اسدآنها رامیکشت، فرقه‌های لبنانی آنها را میکشت، و البته اراده‌مندترین مبارزان خاورمیانه بودند. فقط الهام بخش مبارزات مسلحانه‌و چریکی نبودند(اعضای سازمانهای مسلح ایران نزدآنهاآموزش مبارزه چریکی میدیدند)، همه مبارزان و فعالان سیاسی ازآنها حمایت میکردند وافتخار ارتباط با آنها راداشتند. ذهن و سخن روحانیون، ملی گرایان، و روشنفکران ایرانی به آرمان آنها آغشته بود. نماد مبارزه با امپریالیسم وستم جهانی ، و همکارسازمانهای سیاسی - چریکی اروپایی(فارع از اینکه روششان درست بود یانه) بودند. نماد مبارزه در مسیر عدالتخواهی!
تغییر مشی چریکی و شروع گفتگو با اسرائیل که منجر به قرارداد کمپ دیوید و اسلو شد و فلسطینیها رابه عرصه رسمی سیاست جهان برد و وزن بین‌المللی آنها را افزایش داد، سرآغاز جدایی تندروهایی مثل برخی روحانیون متعصب ایرانی وعربی از آرمان عمومی فلسطین یعنی وطن فلسطینی شد. اما مهمتر ، تفرقه بین سازمانهای فلسطینی بودکه برسر سازش یا ادامه جنگ به جان هم افتادند. احتمالا همه میدانند نصیب فلسطینیها از خاکشان ، فعلا بخشی از ساحل غربی رود اردن وباریکه کوچکی به نام نوارغزه است که درهریک از آنها یک دارو دسته فلسطینی حکمرانی وبا یکدیگر دشمنی میکنند. کاری به شدت به نفع اسرائیل ، که کسانی مثل تندروهای ایران هم هیزم‌بیار آتش معرکه‌اش شدند؛ همان سیاست مداخله جوی اول انقلاب: عرفات اولین کسی بود که در سال ۵۷ برای تبریک پیروزی انقلاب اسلامی وارد ایران شد و وقتی دید قرار است ما تکلیف آینده‌اش را تعیین کنیم، رفت و دیگر پشت سرش را هم نگاه نکرد. البته مداخله‌جویی اشتباه ومضرحکومت ایران در نزاع میان فلسطینیها(سیاست فرقه گراو نیابتی) موضوع بزرگی است که درچارچوب استراتژی خارپشت باید وقت دیگری به اثرات آن بپردازیم. سخن امروز بر سر گذاشته شدن نقطه‌پایان بر سریک آرمان ملی به خاطر ضد مردمی شدن تدریجی حکومتهاست. پرچم آرمان فلسطین دیگر در ذهن هیچ کس در اهتزاز نیست، حتی نسل تازه فلسطینی ها که اکنون به جای اسرائیل دولت سرکوب وشکنجه‌گر را در برابر خود می‌یابد، ودیگر نمیتواند دشمن بزرگ بیگانه‌ای در برابر خود ببیند.
مدت درازی است که محو آرمان فلسطین شروع شده و از مساله‌ای اسلامی، معضلی منطقه‌ای ، ومشکلی جهانی به موضوعی محلی تبدیل شده است. علت آن کاهش ستمگری اسرائیل وتغییر موقعیت سرشار از تبعیض مردم رنجبر فلسطین نیست، تغییرماهیت سازمانهای‌فلسطینی وتوسعه رقابت برسرقدرت وفساد حکومت آنهاست. وفساد قدرت، قاتل همه آرمانها و سبب توسری‌خوری ملتهاست. دولتهایی که به ریختن به خانه شهروندان ، کشاندن آنها به سیاهچالها ، و شکنجه و کشتارمیرسند، به‌پایان خط رسیده‌اند... فرقی نمیکند آرمان آنها در گذشته چقدرمقدس بوده ویا امروز ادعای مبارزه با چه ابلیسی دارند. خودشان شرارت مطلقند!
🆔 @jameeno
🔸مرگ درفلسطین!
▫️شورای سردبیری: جهان درتغییر را بابسیاری ازرخدادها میتوان تشخیص داد ویکی ازبرجسته‌ترین این رخدادها افول انقلاب ومبارزه درفلسطین ونقش کاهنده آن درتقویت گرایشها ورفتارمبارزاتی بویژه درمنطقه خاورمیانه است. این کاهش مدتهاست ازنقطه عطف گذشته وبه نظر میرسد به حضیض مبارزه درفلسطین رسیده‌ایم: وقتی دولت فلسطینی مخالف سیاسی خود راباضرب وشتم ازخانه بیرون میکشد، به بازداشتگاه نامعلوم میبرد و جنازه‌ای شکنجه شده تحویل خانواده‌اش میدهد، بازهم میتوان ازآرمان فلسطین حرف زد؟ بسیاری ازایرانیها ، حتی آنها که زمانی حساسیت بنیادین درباره حقوق ملت فلسطین دردل داشتند، حتی ازمرگ نزاربنات به دست شکنجه‌گران درزندانهای دولت خودگردان فلسطین درهفته گذشته خبرنشدند. حق دارند؛ ماراکه این همه جنازه تحویلی اززندان روی دستمان است باکشته‌شده فلسطینی چه کار؟
فقط دولت خود گردان نیست که زورش را علیه شهروندان فلسطینی به کار گرفته است ؛ حماس ، تشکیلاتی که ادعا میکند فقط اوست که اراده مبارزه با اشغالگری اسرائیل دارد کم از تشکیلات خودگردان ندارد. سرکوب طرفداران تشکیلات خودگردان(به جرم نمازخواندن نمادین در خیابان) ومردم معترض به رفتار وسیاست حماس در نوارغزه که شعار"بگذارید زندگی کنیم" آنها نشان میداد ازشبه‌دولت حماس دراین بخش راضی نیستند به اندازه آخرین نظر سنجی در ساحل غربی نشان داد هردو دولت فلسطینی علیه منافع مردم فلسطین عمل میکنند. نظر سنجی اخیر نشان داده ازهر ۵ فلسطینی ۴نفر آنها با دولت محمود عباس مخالفند.
چرا در فلسطین چنین شد؟ چگونه سازمان آزادیبخش فلسطین سلاح به سوی فلسطینیها برگرداند؟ ما از داستان فلسطین چه می آموزیم؟ اجازه بدهید برای آشنایی جوانترها اندکی به گذشته دوربرگردیم.
حدود نیم قرن پیش، مساله فلسطین یکی از پیشرانه های مبارزه باهمه رژیمهای ضد مردمی بود. ملت مظلومی بودند که اسراییل آنها را از سرزمینشان رانده بود، آواره وپناهنده بودند، شاه اردن آنها رامیکشت، اسدآنها رامیکشت، فرقه‌های لبنانی آنها را میکشت، و البته اراده‌مندترین مبارزان خاورمیانه بودند. فقط الهام بخش مبارزات مسلحانه‌و چریکی نبودند(اعضای سازمانهای مسلح ایران نزدآنهاآموزش مبارزه چریکی میدیدند)، همه مبارزان و فعالان سیاسی ازآنها حمایت میکردند وافتخار ارتباط با آنها راداشتند. ذهن و سخن روحانیون، ملی گرایان، و روشنفکران ایرانی به آرمان آنها آغشته بود. نماد مبارزه با امپریالیسم وستم جهانی ، و همکارسازمانهای سیاسی - چریکی اروپایی(فارع از اینکه روششان درست بود یانه) بودند. نماد مبارزه در مسیر عدالتخواهی!
تغییر مشی چریکی و شروع گفتگو با اسرائیل که منجر به قرارداد کمپ دیوید و اسلو شد و فلسطینیها رابه عرصه رسمی سیاست جهان برد و وزن بین‌المللی آنها را افزایش داد، سرآغاز جدایی تندروهایی مثل برخی روحانیون متعصب ایرانی وعربی از آرمان عمومی فلسطین یعنی وطن فلسطینی شد. اما مهمتر ، تفرقه بین سازمانهای فلسطینی بودکه برسر سازش یا ادامه جنگ به جان هم افتادند. احتمالا همه میدانند نصیب فلسطینیها از خاکشان ، فعلا بخشی از ساحل غربی رود اردن وباریکه کوچکی به نام نوارغزه است که درهریک از آنها یک دارو دسته فلسطینی حکمرانی وبا یکدیگر دشمنی میکنند. کاری به شدت به نفع اسرائیل ، که کسانی مثل تندروهای ایران هم هیزم‌بیار آتش معرکه‌اش شدند؛ همان سیاست مداخله جوی اول انقلاب: عرفات اولین کسی بود که در سال ۵۷ برای تبریک پیروزی انقلاب اسلامی وارد ایران شد و وقتی دید قرار است ما تکلیف آینده‌اش را تعیین کنیم، رفت و دیگر پشت سرش را هم نگاه نکرد. البته مداخله‌جویی اشتباه ومضرحکومت ایران در نزاع میان فلسطینیها(سیاست فرقه گراو نیابتی) موضوع بزرگی است که درچارچوب استراتژی خارپشت باید وقت دیگری به اثرات آن بپردازیم. سخن امروز بر سر گذاشته شدن نقطه‌پایان بر سریک آرمان ملی به خاطر ضد مردمی شدن تدریجی حکومتهاست. پرچم آرمان فلسطین دیگر در ذهن هیچ کس در اهتزاز نیست، حتی نسل تازه فلسطینی ها که اکنون به جای اسرائیل دولت سرکوب وشکنجه‌گر را در برابر خود می‌یابد، ودیگر نمیتواند دشمن بزرگ بیگانه‌ای در برابر خود ببیند.
مدت درازی است که محو آرمان فلسطین شروع شده و از مساله‌ای اسلامی، معضلی منطقه‌ای ، ومشکلی جهانی به موضوعی محلی تبدیل شده است. علت آن کاهش ستمگری اسرائیل وتغییر موقعیت سرشار از تبعیض مردم رنجبر فلسطین نیست، تغییرماهیت سازمانهای‌فلسطینی وتوسعه رقابت برسرقدرت وفساد حکومت آنهاست. وفساد قدرت، قاتل همه آرمانها و سبب توسری‌خوری ملتهاست. دولتهایی که به ریختن به خانه شهروندان ، کشاندن آنها به سیاهچالها ، و شکنجه و کشتارمیرسند، به‌پایان خط رسیده‌اند... فرقی نمیکند آرمان آنها در گذشته چقدرمقدس بوده ویا امروز ادعای مبارزه با چه ابلیسی دارند. خودشان شرارت مطلقند!
🆔 @jameeno
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment