«دچار یاس و ناامیدی بسیاری شدم. واقعا دیگه هیچ امیدی ندارم. حتی یه کتاب که دست می‌گیرم نمی‌تونم [بخونمش]؛ چون مطمئنم به زودی منم می‌میرم. با مرگ عزیزمون یک نفر نرفت؛ چند خانواده نابود شدیم و عقده یه عزاداری هم به دلمون موند... هیچ وقت نمی‌بخشیم.»


آنچه خواندید پاسخ یکی از مخاطبان توانا به فراخوان ما بود که از شما خواسته بودیم که از رنج خود برای ما بنویسید تا بتوانیم پژواک صدای شما باشیم.

گفته بودیم که «این مصیبت بزرگی که مردم داخل ایران گرفتار آن شدند باید مکتوب بشود و به اطلاع مردم جهان برسد. ما در آموزشکده توانا تلاش داریم که صدای شما باشیم و پیام‌های شما را با نام یا دون نام -بسته به انتخاب شما- منتشر کنیم.»
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdoso-1nNlRH52smML736I0OL747UOnUmgFEWolamu-HkhPgw/viewform

#خامنه_اى #کرونا #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech