لارنس درباره ملویل:


برای من بزرگ‌ترین بیننده و شاعر دریا ملویل است. رؤیت او واقعی‌تر از سوینبرن است، چون دریا را تشخص انسانی نمی‌دهد. بسیار استوارتر از جوزف کنراد، چون ملویل اقیانوس و شوربختان دریا را احساساتی نمی‌کند. مثل لرد جیم توی دستمال خیس زار نمی‌زند.
ملویل جادوی غریب و نامأنوسِ جانوران دریایی را دارد، و چیزی از چندش‌آوری‌شان را هم. کاملاً جانور خشکی نیست. چیزی لغزنده در او هست. چیزی همیشه نیمه‌مست از دریا. در زمان حیاتش می‌گفتند دیوانه است، یا خل‌وضع. نه دیوانه بود نه خل. اما آن‌سوی مرز بود. نیمه‌ای جانور آب بود، مثل آن وایکینگ‌های هولناکِ ریش‌زرد که با کشتی‌های منقارمانند از دل موج‌ها بیرون می‌زدند.