🔸ماننده‌ی بوی گل با باد صبا رفتی

🖌هومن پناهنده

دوستِ عرشیِ نازنینم عبدالرحیم مرودشتی پس از گذراندن دوره‌ای بیماری درمان‌ناپذیر و تحمل دردی طاقت‌فرسا، خشونتِ خاک را ترک گفت و روحِ به لطافتِ برگِ گلش به عالمِ بالا رفت. مرودشتی مردی فاضل و صاحب کمالات بود و آثاری نیز از او انتشار یافته، اما برترین اثرش، به گمانم، لطف و صفای وجودش، و گرمی و مهربانیِ بی‌دریغش بود. اخلاقیات برایش لقلقه‌ی لسان نبود و جدّیتش را در مراعات اخلاق، از رفتارش و از توجهی که از صمیمِ دل به دیگران داشت می‌شد دریافت: در یکی از دفعاتی که راهی ایران بود وسیله‌ای را که حدس می‌زد به آن نیاز دارم برایم آورد. حدسِ صائبش طبعاً سبب شادیم شد، و نیز تا حدی مرا به فکر فرو برد از اینکه دیدم درباره‌ی رهاوردش وقتی گذاشته بود و اندیشیده بود؛ باری، کارش را سرسری نگرفته بود. مقصودم از توجه به دیگری چنین خُلقی است که در زمانه‌ی زمختِ ما متاعی است کمیاب.
در آخرین صحبتش با من، در پاسخ پرسشم، با متانت و آرامش از احتمال بسیار اندکِ درمان شدنش گفت و از این لحاظ که عمر نسبتاً کوتاهی برایش مقدّر شده بود گله‌ نداشت و، به رغمِ همه‌ی دشواری‌های مادی، از کیفیت معنوی زندگی‌اش فروتنانه راضی بود. نشانه‌ای از هراس در صدایش نیافتم و توصیفِ دقیقش از حالاتِ فرزندم آشکار می‌کرد که هنوز ذهنش فعال و متمرکز است و شخصیتش در برابرِ مهابتِ مرگی که نزدیک است همچنان استوار مانده و دچارِ دستپاچگی نیست.
کسانی هستند که وقتی از دست می‌روند دنیا دیگر، برای دوستانشان، جذابیتِ گذشته را ندارد؛ مرودشتی چنین کسی بود.
نویسنده‌ای می‌گوید آدمی بی یاد و یار هیچ است؛ اکنون برای من نیز از آن یار جز یادی گرامی نمانده است.
باری، با اندوهِ بسیار، برای عبدالرحیم مرودشتی که در این زمانه‌ی بی‌باور هنوز به لاهوت ایمانی داشت و بانگِ جرسی می‌شنید، هستیِ بی‌رنج در ملکوت را آرزو می‌کنم.

# هومن پناهنده
@ gashthaa