پری در ادب فارسی
هر یک از زنان افسانه ای و اساطیری بسیار زیبا و روحانی،که معمولا بالدار هستند و پرواز می کنند را پری گویند.
در باور عوام پریان،زنان یا دخترانی زیبارو،بالدار، دلنواز و دست نیافتنی هستند،که جایگاهشان معمولا درون چاه،لب چشمه،اب انبارها و کاروانسراهای قدیمی است.
پریان گاه نیک سرشت،و گاه با وجود چهره زیبا،بد خو و فریبنده هستند. هر چند در قصه ها پریان بیشتر در پیکر زنان زیبا خود نمایی می کنند،ولی در معدود قصه ها پریان مرد هم حضور دارند.
بسیاری هم پریان را با جِن و فرشته ها یکی دانسته اند،و برای انها قدرت خارق العاده قائل شده اند.
در ادب فارسی،پری سمبل لطافت،زیبایی و حُسن جمال است و گاه سیمایی چون فرشته یافته است،از دید ادمیان پنهان هستند و به شکل موجودات مختلف در می آیند،و بیشتر در خلوت بیابانها و ویرانه ها با ادمیان معاشرت می کنند.
در گذشته بسیاری بر این باور بودند که،کسی که پری را ببیند پری زده می شود،و بعضی بیماریها را به پری زدگی نسبت می دادند و برای معالجه آن پری دار یا پری خوان می آوردند تا پری،را از بدن بیمار خارج کند و او را افسون کند،که این غالبا کار متقلبان بوده است.
در آیین مزدیسنا پریان ؛اوستایی=پئریکا از جنس اهریمن است که به کمک آپئوش؛ خدای خشکسالی می آید و با تیر یا تیشتر ؛ خدای آب به ستیز می پردازد تا نتواند به زمین آب برساند.
بیشتر شعرای ایرانی در اشعارشان به پریان،با تعبیر زیبایی اشاره کرده اند.
پریان در اکثر فرهنگها، معمولا با همین تعاریف حضور دارند،و نمی توان به قطعیت نظر داد که نخستین بار این افسانه ها از کدام تمدن سر بر اورده است.
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan